కలభాషిణి

చదివించే ఒక మంచి పుస్తకం--నింగీ..నేలా..నేనూ..అనే ఓ ఎన్నారై ఆత్మ కథ

2011-12-06T07:32:00.000-08:00

నింగీ-నేలా-నేనూ అను (ఓఎన్నారై ఆత్మకథ)
డా. ప్రయాగ మురళీకృష్ణ

జీవితంలో ఎన్నో ఆటు పోట్లను ఎదుర్కొని ఉన్నత పీఠాన్ని అధిరోహించి తమకంటూ ఒక ప్రత్యేక గుర్తింపు పొంద గలిగిన వ్యక్తుల జీవితాలు తోటి వారికే కాదు తరతరాలకూ ఆదర్శనీయం.అటువంటి గొప్ప వ్యక్తులు తమ జీవిత చరిత్ర లను గ్రంథస్థం చేయడంవల్ల భావితరాల వారికి స్ఫూర్తి ప్రదాతలు కాగలుగుతారు. ఓటమిని కూడా గెలుపుగా మార్చుకోగల ధీరత్వాన్నీ, చాకచక్యాన్నీ పదిమందికీ నేర్పించిన వారౌతారు. అందుకే గాంధీ నెహ్రూ వంటి మహనీయుల చరిత్రలు నేటికీ నిత్య నూతనంగా, ఆదర్శనీయంగా విరాజిల్లుతున్నాయి. మహామహులే కాదు జీవితంలో ఒక స్థాయిని అందుకో గలిగిన ప్రతి ఒక్కరి జీవితం లోనూ తెలుసుకోదగ్గ విశేషాలు చాలానే ఉంటాయి. అయితే హంగుకోసం కొత్తరంగులు పులమకుండా జరిగింది జరిగినట్టుగా చిత్రించబడినవీ, సమకాలీన సమాజచిత్రపటాన్ని అవిష్కరించగలిగినవీ అయిన జీవిత చరిత్రలకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన శాశ్వతమైన స్థానం ఉంటుంది. అటువంటి రచనలు మాత్రమే నిత్యనూతనంగా ప్రకాశిస్తూ భావితరాలకు ఆదర్శనీయంగానూ, పఠనీయ గ్రంథాలుగానూ నిలువగలుగుతాయి.

విదేశాల్లో తెలుగు జెండాను ఎగురవేసి వైద్యరంగ వికాసానికే కాక తెలుగు సంస్కృతి వికాసానికి కూడా దోహద పడిన సుప్రసిధ్ధవైద్యులు డా. ప్రయాగ మురళీ మోహనకృష్ణగారు తన జీవిత చరిత్రను గ్రంథస్థం చేయడం బహుదా అభినందనీయం.

ప్రయాగ వారి స్వీయ చరిత్ర చక్కటి కథనాత్మకశైలిలో సాగింది. దీనిని చదువుతున్నప్పుడు పాఠకులకు ఎక్కడా స్వీయచరిత్ర చదువుతున్నట్టు అనిపించదు. ఉత్తమ పురుషలో సాగిన ఒక చక్కటి నవల చదువుతున్న అనుభూతి కలుగుతుంది. రచనలో ప్రయాగవారు ఉద్దేశించి ప్రత్యేక శిల్పాన్ని పాటించకపోయినప్పటికీ దానంతటదే వచ్చి ఒదిగిపోయింది. అందువల్లే ఇందులో ఎక్కడా కృత్రిమత్వం కనిపించదు.

శ్రీకాకుళం జిల్లా మధ్యతరగతికి చెందిన బ్రాహ్మణ కుటుంబాల్లోని జీవద్భాషని రచయిత అద్భుతంగా ఆవిష్కరించారు. ముఖ్యంగా గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో మధ్యతరగతి కుటుంబీకుల మధ్య ఉండే ఆప్యాయతానురాగాలను, అనుబంధాలను మనోహరంగా చిత్రించారు. మానవీయ విలువలు జారిపోతూ మానవ సంబంధాలు మాసిపోతున్న నేటి

సమాజానికి ఆ మాధుర్యాన్ని రుచి చూపించారు. తల్లితోనూ తల్లి సమానురాలైన వదినతోనూ ఉన్న అనుబంధాన్నిఆయన వర్ణిస్తున్నప్పుడు ఎవరిగుండె అయినా ఆర్ద్ర మవక మానదు. మానవ సంబంధాలలో ఉండే గొప్పతనం అది తామూ తమ కుటుంబీకులూ నేడు ఉన్నత స్థానాల్లో ఉండడానికి తమ తాత ముత్తాతలు చేసిన పుణ్యకార్యాలే కారణమని వారి ఆశీర్వాదబలమే తమని ఈ స్థితికి చేర్చాయని ప్రయాగవారు పేర్కొనడం తమ పూర్వీకులపై వారికి గల గౌరవ భావానికీ తన నిగర్వతకూ వినమ్రతకూ నిదర్శనం. మౌనంగానే ఎదగడం ఎంత ఎదిగినా ఒదగడం ప్రయాగవారి వినయశీలతకు తార్కాణం.

స్వస్థలమైన గొటివాడ పల్లె వాతావరణాన్నీ, ఆనాటి కట్టుబాట్లనూ, జీవితాలనూ, అనుబంధాలనూ ప్రయాగవారు చాలా అందంగా సుమనోహరంగా వివరించారు. బృందావనంలో మురళీమోహనుడు వేణుగానాన్ని ఆలపించినంత అలవోకగా, అతిరమణీయంగా, మధురాతిమధురంగా మురళీ మోహన కృష్ణ గారి రచన సాగింది.

ఎందుకూ పనికిరాడని అందరితోనూ అనిపించుకున్న వ్యక్తి అతికష్టంమీద అత్తెసరు మార్కులతో పాసవుతున్న మనిషి పంతంపట్టి మెడిసిన్ సీటు సాధించడమే కాకుండా నిర్విఘ్నంగా చదువును పూర్తి చేయడం నిజంగా అద్భుతం. మెడిసిన్ సీటు ప్రయాగ వారి జీవనయానంలో అతి గొప్ప మలుపు. కృషితో నాస్తి దుర్భిక్షం. అనే ఆర్య వాక్యానికి చక్కటి ఉదాహరణ ఇది. ప్రతి మనిషిలోనూ అంతర్లీనంగా ఏదో ఒక శక్తి దాగి ఉంటుందని, దానిని వెలికి తీయగలిగినప్పుడు తప్పకుండా అద్భుతమైన ప్రగతి సాధించగలుగుతాడని ప్రయాగవారి జీవితం నిరూపిస్తుంది.

కేవలం డాక్టరు పట్టా పొందడం తోనే ప్రయాగవారి ప్రస్థానం ఆగి పోలేదు. అ క్కడి నుండే అసలు ప్రస్థానం మొదలైంది.అనస్థీసియాలో పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేషన్ చేయడమే కాకుండా ఆ రంగంలో విశేషమైన కృషి చేసారు. వారు ఆవిష్కరించిన నూతన వైద్యవిధానాలతో అంతర్జాతీయ ఖ్యాతిని పొంద గలిగారు. ట్రినిడాడ్ దేశంలో ఉన్నప్పుడు వారు చేసిన సేవకు ఫలితంగా “ మ్యాన్ ఆఫ్ ద ఇయర్” బహుమతి పొందారు. ఇది ప్రతి భారతీయుడూ గర్వించదగిన అరుదైన విజయం.

ప్రయాగ వారి కీర్తి దేశ దేశాలా విస్తరించినా వేళ్ళు మాత్రం మాతృభూమి లోనే నాటుకున్నాయి. అందువల్లనే వారు ఏదేశంలో ఉన్నా మాతృదేశపు మృత్తిక వాసనలు ఆయనను వీడలేదు, తెలుగు వాడితనాన్నీఆయన మరచిపోలేదు. విదేశాల్లో కూడా తెలుగు సంస్కృతి మొలకలు నాటగలిగారు. ఆయన ట్రినిడాడ్ దేశంలో నివసించేటప్పుడు సత్య సాయి భజన సమావేశాలు ఏర్పరచి అక్కడి వారిలో కలిగించిన చైతన్యం గురించి చదువుతున్నప్పుడు ఒళ్ళు పులకరిస్తుంది.

విదేశాల్లో నివసిస్తున్నప్పటికీ తెలుగు భాషనీ, సంస్కృతినీ మరచిపోకుండా పిల్లలను మరువనివ్వకుండా చక్కటి సంప్రదాయ వాసనలతో పెంచిన ఘనత ప్రయాగ దంపతులది. తనభార్య రాజ్యలక్ష్మి చీరకట్టుగురించి సందర్భానుసారంగా ప్రయాగ వారు పేర్కొన్న విషయాలు రాజ్య లక్ష్మి గారి సంస్కారాన్ని, సంప్రదాయ నిబద్ధతనీ నిరూపిస్తాయి. తల్లిదండ్రులు సంస్కారవంతులూ, సంప్రదాయానుసారులూ కాబట్టే పిల్లలకూ అవి అలవడ్డాయి..అందుకే హిందూదేశపు దేవతా విగ్రహాలను నిరసిస్తున్న ఉపాధ్యాయురాలికి వీరి కుమార్తె శ్రావణి చక్కటి ఉపదేశాన్ని ఇవ్వగలిగింది. చిన్న వయసులో తమ మతంపైన, సంస్కృతి పైన అంత అవగాహన, అభిమానం కలిగిఉండడం నిజంగా అభినందనీయం. “ జైలాండ్ అండ్ పోస్టెన్” అనే డేనిష్ పత్రికకు ప్రయాగ వారి కుమార్తెలు ఇచ్చిన ఇంటర్వ్యూద్వారా సంప్రదాయానికీ, కట్టుబాట్లకూ భారతీయ సంస్కృతికీ వారు ఇచ్చిన విలువ అవగతమవుతుంది.

మెడిసిన్ చదువుతుండగా ప్రయాగ వారికి కలిగిన ఆధ్యాత్మిక పరిణామం, అన్నిటినీ త్యజించి హరిద్వార్ వెళ్ళిపోవడం, అక్కడ గురూపదేశం పొందాక మామూలు స్థితికి రావడం వంటి విషయాలు వారిలోని కొత్తకోణాన్ని ఆవిష్కరిస్తాయి. ప్రయాగ వారిలో అంతర్లీనంగా జీవుని వేదన దాగి ఉన్నదనిపిస్తుంది. ఇది వారి వ్యక్తిత్వంలోనే విలక్షణంగా తోచే అంశం. బహుశా ఈ లక్షణమే వారిని ప్రత్యేక మూర్తిమత్వం గలవారిగా తీర్చిదిద్దిందేమో ? సంప్రదాయబద్ధులుగా మలచిందేమో ?

జీవితపులోతులు తరచి , మూసి ఉన్న మనసుల తలుపులు తెరచి చూసి కనుగొన్న జీవిత సత్యాలను ప్రయాగ వారు ఆవిష్కరించిన విధం శ్లాఘనీయం. ముందుతరాలకు స్ఫూర్తిదాయకం.

ఒకతరంనాటి జీవితాన్నీ, భాషనీ, సంస్కృతినీ అన్నిటినీ మించి మానవీయవిలువలనూ తెలుసుకోదలచుకున్న ప్రతి ఒక్కరూ చదివితీరవలసిన ఉత్తమ గ్రంథం ఇది.

ఒక నింగీ...

ఒక నేలా...

ఒక ప్రయాగ !

(ఈ పుస్తకానికి ముందు మాటలు శ్రీ యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్ గారూ, కీ.శే. అవసరాల రామ కృష్ణారావు గారూ వ్రాసేరు, ఈ పుస్తకం నవంబరు 24వ తేదీన విశాఖపట్టణంలో ఆంధ్రా యూనివర్శిటీ ప్లాటినమ్ జూబిలీ హాలులో ఆవిష్కరింబడింది. దీనిని ఎమెస్కో బుక్స్ వారు ప్రచురించారు)

నింగీ...నేలా...నేనూ...

తెలుగు సాహితీ పథంలో "అలుపెరుగని బాటసారి"

2011-10-02T06:11:00.000-07:00

ఆధునిక భావాలతో సంప్రదాయ రీతిలో ఉత్తమ రచనలు చేసినవారిలో గుఱ్ఱం జాషువా ప్రథమ గణ్యులు. ఆధునిక మహా కవులలో విశిష్టస్థానం పొందిన జాషువా లెక్కలేనన్ని సన్మానాలు, ప్రశంసలూ పొందారు.

1895 లో వినుకొండలో వీరయ్య, లింగమాంబలకు జన్మించిన జాషువా విశ్వ నరుడిగా ఎదిగారు. వారిది విశ్వమానవ గోత్రం. ఆనాటి సమాజాన్ని పట్టి పీడిస్తున్న అంటరానితనం అనే పెను భూతాన్ని రూపుమాపడానికి తన వాడి కలాన్నే ఆయుధంగా వాడిన కవి వీరుడు జాషువా.

జాషువా జీవితాన్ని కవిత్వాన్ని విడదీసి చూడలేం. జీవితంలో తాను పొందిన అనుభూతుల యొక్క ఆవేదన యొక్క వ్యక్తీకరణమే అతని కవిత్వంగా రూపొందింది. అస్పృశ్యతా నివారణ, మూఢాచార ఖండన, పేదల పట్ల సానుభూతి, అభ్యుదయ కాంక్ష, జాతీయ దృష్టి జాషువా కవిత్వంలో ప్రధానంగా కనిపించే అంశాలు. అరుంధతీ సుతుడు గా తాను పొందిన ఆవేదనే గబ్బిలమనే కరుణ రసాత్మక కావ్యంగా రూపుదాల్చింది. తన జీవితంలో పొందిన అనుభూతులను, మానావమానాలను, నా కథ (ఆత్మకథ) గా ఆవిష్కరించారు. నాగార్జున సాగర్, ముంటాజ మహల్, బాపూజీ, నేతాజీ మొదలయినవి వీరి ఇతర ఖండకావ్యాలు. శ్మశాన వాటిక, శిశువు, గిజిగాడు మొదలయినవి కవితాఖండికలు.

జాషువా వారి పేరు తలచుకోగానే మనకు స్ఫురణకు వచ్చేవి గబ్బిలము, శిశువు, స్మశాన వాటిక మొదలయినవి. ముఖ్యంగా గబ్బిలం కావ్యాన్ని జాషువాని వేరు చేసి చూడలేం. అంతగా ఆ కావ్యంతో ముడి పడిపోయింది వారి జీవితం. జాషువా వారి కావ్యాలలో ముసాఫరులు కావ్యం గురించి తెలిసిన వారు చాలా అరుదు. ఆ పేరు విని ఉండవచ్చు కానీ దాని గురించి చదివినవారు గానీ, పరిచయం ఉన్నవారు గానీ తక్కువ.

జాషువా వయసు మీరిన తరువాత రాసిన కావ్యం. ఇది. నిజానికి ఇది చాలా అద్భుతమైన కల్పనతో కూడిన కథ. రెండు ఆత్మల సంభాషణ ఈ కావ్యం. ఇది కవి స్వకపోల సృష్టి. ఇందులో మాతృక కథ, ఆంధ్రదేశము, నా జననము, యోధుడుఅనే శీర్షికలున్నాయి. ముసాఫరులు అంటే బాటసారులు అని అర్థం.

కథా కాలం నాటికి భారతదేశానికీ చైనాకీ మధ్య సరిహద్దు విషయంలో యుద్ధం జరుగుతోంది. ఈ యుద్ధంలో భారత వీరుడు ప్రాణాలు కోల్పోయి వీరమరణం పొందాడు. స్వర్గానికి ప్రయాణిస్తూ అతని ఆత్మ మేఘ మండలాన్ని దాటి నక్షత్రమండలం లోని (తారానాథాంతిక సీమ) ఒక సత్రం లో విడిది చేసి అలసట తీర్చుకుంటోంది. అదే సమయంలో స్వర్గలోకం నుండి భూలోకానికి ఒక ఆత్మ పయనిస్తూ ఈ సత్రంలోనే విడిది చేసింది. ఇహ పరాలకు ప్రయాణించే రెండు ఆత్మల సమావేశమే ఈ కావ్యంలోని ఇతివృత్తం. ఈ రెండు ఆత్మలు కుశల ప్రశ్నలు వేసుకున్న తరువాత తమ లోకంలోని విశేషాలను తీరుతెన్నులను ముచ్చటించుకుంటాయి. దేవలోకం ఆత్మ వేసిన ప్రశ్నలకు భూలోక వీరుడి ఆత్మ ఇచ్చే జవాబుల ద్వారా జాషువా ప్రపంచ తీరు తెన్నులను, వివిధ మానవ మనస్తత్వాలను అత్యద్భుతంగా ఆవిష్కరిస్తారు.

విశ్వమానవ గోత్రేయ వీరులైన

కవులకున్ కర్మబంధంబు కట్టబెట్టి

పులుముచుందురు తలమీద కులమురంగు

తొలగి పోవదు లక్ష సబ్బులకు గూడ.

విశ్వనరులుగా భావించబడే కవులకు కూడా కులం అనే రంగును ఈ లోకపు జనులు పులుముతారుట. ఆ కులం అనే రంగు తొలగి పోవదు లక్ష సబ్బులకు కూడా, అంటారు.

మానవ లోకంలో కులపిచ్చి ఎంత ముదిరిపోయిందో, విశ్వనరులైన కవులను అది ఎంత బాధిస్తుందో దీని ద్వారా వ్యక్తమవుతుంది. కవులు కులమతాలకు అతీతులనే విషయాన్ని మనం గ్రహించాలి.

మానవులకొక ముసాఫరు

ఖానా ఈ భువనంబు కొంతకాలము తనువుం

బూని వసించి యనంతర

యానమున కుపక్రమింతురనవతరంబున్.

మానవులకు ఈ లోకం ఒక సత్రం లాంటిదట. కొంతకాలం శరీరాన్ని ధరించి, జీవించి, మరల ప్రయాణానికి ఉపక్రమిస్తారట. చావు పుట్టుకలు శరీరానికే గాని ఆత్మకు కాదని ఈ ప్రయాణం అనంతమనీ కవి తెలియజేస్తారు.

మంచివాడొక్క తెగకు దుర్మార్గుడగును

దుష్టుడొక వర్గమున మహా శిష్టుడగును

ఒక్కడౌనన్న కాదనునొక్కరుండు

బుఱ్ఱలన్నియు నొకమారు వెఱ్ఱివగును

లోకో భిన్నరుచి అన్నట్టుగా ఒక్కొక్కరూ ఒక్కొక్క అభిప్రాయాన్ని కలిగి ఉంటారు. ఒక వర్గానికి మంచి వాడైన వాడు వేరొక వర్గానికి దుర్మార్గుడు కావచ్చు. అలాగే ఒక వర్గానికి దుర్మార్గుడైన వాడు మరొక వర్గానికి సన్మార్గుడు కావచ్చు. ఒకడు అవునంటే ఒకడు కాదంటాడు. పరస్పర భిన్నమైన అభిప్రాయాలలో బుర్రలన్నియు నొకమారు వెఱ్ఱివగును అంటారు జాషువ. లోక ప్రజలలో ఐకమత్యం కొరవడుతోందని, ఒకరి అభిప్రాయాలను మరొకరు గౌరవించకపోవడం వల్లే లోకంలో ఇంత అశాంతి, అంతఃకలహాలు ఉన్నాయని జాషువ అంటారు.

ధర్మమును సత్యమను పదార్థములు రెండు

కలవు దొరకవు నీకు నంగళ్ళయందు

నిత్యము లభించు రత్న మాణిక్యమణులు

అనుగమింపవు నిన్ను దేహాంతరమున.

ఈ లోకంలో ధర్మం, సత్యం అనే రెండు పదార్థాలు, కొనాలంటే అంగట్లో దొరకవు. నిత్యం మనిషితో ఉండే రత్న మాణిక్యాలు మనిషి పోయిన తర్వాత వెంటరావు.

ఈ పద్యం చదవగానే ఎవరికైనా చటుక్కున పోతన వారి పద్యం – “కారే రాజుల్ రాజ్యముల్ గలుగవే గర్వోన్నతిం బొందరే. వారేరీ సిరి మూట కట్టుకొని పోవంజాలిరే” గుర్తుకు రాక మానదు. భావ స్వారూప్యం ఉండడం తప్పు కాదు కదా. ఒకే భావాన్ని చెప్పినా ఎవరి శైలివారిదే. ఎవరి గొప్పదనం వారిదే.

అరిషడ్వర్గాలలో లోభ గుణం ఒకటి. లోభి గురించి ఎందరో కవులు ఎన్నో రకాలుగా చెప్పారు. జాషువా ఎలా చెప్తారో చూడండి.

ధనమార్జింతురు దాతురు

తినరేరికి బెట్టరింత తిరిపంబు మహా

ధనికులు కొందరు వారిం

కనుగొనుచు మృత్యువంతికంబున నవ్వున్.

కొందరు ధనం సంపాదిస్తారు. దాస్తారు. కానీ పిల్లికి కూడా బిచ్చం పెట్టరు. ఇలాంటి వారిని చూస్తూ వారి ప్రక్కనే మృత్యువు చేరి నవ్వుతూ ఉంటుంది. ధనము శాశ్వతం కాదని మృత్యువుతో చిరునవ్వు నవ్వించి తేల్చి చెప్పేస్తారు జాషువా. ఎంత గొప్ప భావమో.

ఇంటనున్న ద్రవ్యమెరువు గుట్టను బోలు

వ్యాప్తి జెందెనేని ఫలము నిచ్చు

పారుచున్న నీరు పంటలు పండించు

పారకున్న నీరు ప్రాచి బట్టు

ఎరువు కుప్ప ఒకచోటే ఉంటేకంపు కొడుతుంది. అది పొలంలో చల్లబడినప్పుడే నేల సారవంతమవుతుంది. అలాగే పారని నీరు పాచి పడుతుంది. పారే నీరే పంటల్ని పండిస్తుంది. ఇంట్లో దాచి పెట్టబడిన సొమ్ము ఊరికే పడి ఉన్న ఎరువు కుప్పలాగా, పారని నీరులాగా ఎవరికీ ఉపయోగ పడదు కాబట్టి దాన గుణాన్ని పెంచుకొని జీవితం సార్థకం చేసుకోమని కవి ఉపదేశం.

ఈ తనువు విడిచి నరుడొక

భూతంబై తిరుగునని యభూత కథలతో

భీతిం గొల్పెడు మాంత్రిక

జాతి యొకటి గల్గు నుర్వి స్వార్థ పరంబై.

అలాగే కొందరు మంత్రగాళ్ళు మాయ మాటలు చెప్పి ప్రజల్ని మోసం చేస్తున్నారని, చనిపోయిన మనిషి దయ్యమవుతాడని, పట్టి పీడిస్తాడని కట్టుకథలు ప్రచారం చేస్తూ ఉంటారని, అలాంటివాళ్ళ మాటలని నమ్మవద్దంటారు జాషువా. వేదాంతం చెపుతూ తోటివాడికి సహాయం చెయ్యని మానవుల గురించి “పెట్టడింత కబళమున్” అంటూ చురక వేస్తారు. మానవత్వాన్ని పెంచుకోవడం, దయా స్వభావం కలిగి ఉండడం ముఖ్యమని ఇటువంటి మానవతా దృక్ఫథాన్ని పెంచే బోధలే ఉండాలని జాషువా ఉద్దేశం.

పసితనము నందు హృదయము

కుసుమము వలె పరిమళించు గుణగణములు నిం

పెసలారు చుండు నాదశ

ముసలి తనంబునను గల్గ ముక్తి ఘటించున్.

మానవుడు బాల్యంలో చాలా నిష్కపటంగా ఉంటాడు. పువ్వలాగా పరిమళాన్ని వెదజల్లుతుంది అతని హృదయం. రాను రానూ స్వార్థ పరుడైపోతూ ఉంటాడు. బాల్యంలో ఉన్న కల్మష రహితమైన స్థితి వార్థక్యంలో కూడా పొందగలిగితే మోక్షం వస్తుందంటారు జాషువా.

కొమరులకోసమై భరతగో రమణీమణి పిండుచున్న క్షీ

రము పరరాజ ధూర్తులకు ప్రాప్తముగాదిక చీని రాజ్యమే

ఘము హిమశైల భూముల నకారణగర్జలు సల్పసాగె ద

ర్పముగల భారత ప్రళయ వాయుహతిం దుమురై నశించెడిన్

భారతదేశమనే గోవు పిండుతున్న పాలు భారతీయులకే తప్ప విదేశీయులకు లభించవు. చైనా రాజ్యమనే మేఘం అకారణంగా మంచుకొండల్లో గర్జిస్తోంది. భారతవీరుల ప్రతాపం అనే గాలి వేగానికి ఆ మేఘం చెల్లాచెదురైపోతుంది. శత్రువు యొక్క గుండెలు చీల్చి వేడి రక్తాన్ని ఆపోసన పట్టగలిగే వీర సింహాలు భారతావనిలో అగణితంగా ఉన్నాయంటూ భారతవీరుల ధైర్యసాహసాలను ప్రశంసిస్తారు కవి.

భారత దేశాన్ని గోవుతో పోలుస్తూ ఆ ఆవు పాలు భారతీయులకే దక్కుతాయి అనే సందర్భంలో చిలకమర్తి లక్ష్మీనరసింహం గారి “ భరతఖండము చక్కని పాడియావు “ అనే పద్యం గుర్తురాక మానదు.

ఒక త్యాగమూర్తి ప్రేమకు పాదులొనరించి

స్వీయ రక్తమును వర్షించినాడు

ఒక మహాత్ముండు స్వేచ్ఛకు ప్రాణమర్చించి

మై మీద బట్టతో బ్రతికినాడు

ఒక రాచవాడహింసకు సర్వరాజ్యంబు

విడనాడి భిక్షకు నడచినాడు

ఒకడు ఖొరాను వ్యాప్తికి దేశదేశాల

తలదాచుకొని దీక్ష నిలిపినాడు

వారి దివ్యాత్మ లుభయ ప్రపంచములకు

జ్యోతులై ప్రజ్వలించు నచ్యుతములగుచు

వారి పగవారు మృత్యుగర్భమును జొచ్చి

భస్మమైనారు నామ రూపములు లేక

అనే పద్యంలో ఏసుక్రీస్తు, గాంధీ, బుద్ధుడు, మహమ్మదు ప్రవక్త ల మహోన్నత వ్యక్తిత్వాన్ని ఆవిష్కరిస్తారు కవి.

ఏసుక్రీస్తు స్వీయరక్తాన్ని ధారపోసి ప్రేమకు పాదులు తీసాడు. గాంధీ ఒంటిమీద బట్టతోనే బతికి, స్వేచ్ఛ కోసం ప్రాణాన్ని అర్పించాడు. బుద్ధుడు అహింసకోసం సమస్త రాజ్యాన్ని వదిలిపెట్టాడు. ప్రవక్త ఖురాను వ్యాప్తికి దేశ దేశాలన్నీ తిరిగాడు. ఈ మహనీయుల దివ్యమైన ఆత్మలు ఇహ పర లోకాల్లో జ్యోతులై ప్రకాశిస్తూ ఉండగా వారిని అంతం చేయడానికి ప్రయత్నించిన వారు మాత్రం నామరూపాలు లేకుండా భస్మమైపోయారు. నిస్వార్థ గుణానికి త్యాగానికి ప్రేమకు ఎప్పుడూ శాశ్వతమైన స్థానం ఉంటుందని వాటిని అంతం చెయ్యాలనుకున్నవారే నామరూపాలు లేకుండా అంతరించక తప్పదని కవిభావం.

భువనంబొక రణరంగము

కవియుం దినదినము నైహికపు టిచ్చలు మం

చివియుం జెడ్డవి విజయం

బవసర మీనాడు ధీరులగు మర్త్యులకున్

ఈ లోకమే ఒక యుద్ధరంగం లాంటిది. మంచి చెడుల మధ్య ఎప్పుడూ యుద్ధం ఎప్పుడూ జరుగుతూనే ఉంటుంది. ధైర్యంతో పోరాడే మానవులకు తప్పక విజయం లభిస్తుంది.

కోటానుకోట్లు నరులొక

మేటి జగన్మాతృ సుతులు మిత్రులని మదిం

బాటింపు మీ సువార్తన్

జాటింపుము జీవితంబు సార్థక్యమగున్

ఈ లోకంలో ఉన్నవారందరూ ఒకే తల్లి బిడ్డలు అనే భావాన్ని ప్రచారం చెయ్యి. నీ జన్మ ధన్యమవుతుంది. అని భూలోకపు ఆత్మ ద్వారా పలికిస్తారు జాషువా. దీనిద్వారా సర్వమానవ సౌభ్రాతృత్వాన్ని ఆకాంక్షిస్తారు.

ముసాఫర్లు కావ్యం జాషువా కల్పనకు, లోకజ్ఞతకు, విభిన్న మానవ మనస్తత్వ్త చిత్రణకు ఒక అద్భుత ఆవిష్కరణ. ఈ లోకంలో మానవుడు చిరంజీవిగా ఉన్నంతకాలం ముసార్లుఫ కావ్యం కూడా చిరంజీవిగా నిలుస్తుంది. జాషువా వారిని కూడా కవిగా చిరంజీవులుగా నిలబెడుతుంది.

లెక్కకు మించిన అనర్ఘ రత్నాల వంటి ఖండ కావ్యాలనూ, కవితా కన్యకలనూ అందించిన జాషువా తెలుగు సాహితీ పథంలో అలుపెరుగని ముసాఫర్.

నిదురించే తోటలోకి............

2011-05-27T20:19:00.000-07:00

నిదురించే తోటలోకి............

పాటలు రాయడం సులభం కావచ్చు. కానీ సినిమాలకు సన్నివేశపరంగా పాటలు రాయడం అంత సులభం కాదు. సన్నివేశానికీ,పాత్ర మనో భావాలకీ తగ్గట్టుగా, అతికినట్టుగా పాట రాయాలంటే కవి ఆ పాత్రలో పరకాయ ప్రవేశం చేయాలి. అప్పుడే చక్కని భావాల గీతాలు పుడతాయి. అటువంటి చక్కని రచనకు అద్భుతమైన సంగీతమూ, గాన మాధుర్యమూ, చిత్రీకరణా కూడితే ఆ పాట ఎన్ని తరాలయినా ప్రజల మనసుల్లో నిలిచిపోతుంది. పెదవులపై పారాడుతుంది. తెలుగు సినీ గీతాలలో ఇటువంటి మణిపూసలు ఎన్నో. సుకవులు ఎందరో.

కేవలం ఒకే ఒక్క పాట రాసి చలన చిత్ర రంగంలో గీత రచయితగా గొప్ప స్థానాన్ని పొందిన కీర్తి గుంటూరు శేషేంద్ర శర్మ గారిది. ముత్యాల ముగ్గు చిత్రం కోసం వారు రాసిన 'నిదురించే తోటలోకి పాట ఒకటి వచ్చింది....'అనే గీతం గొప్ప ఆర్త గీతం. అద్భుతమైన సన్నివేశానికి, అద్భుతమైన రచన, అత్యంత అద్బుతమైన చిత్రీకరణ, మహాద్భుతమైన సంగీతం.......కోటి కోకిలలకు ఏక రూపమైన గాత్రధారి సుశీలమ్మ గానం. వెరసి ఇది ఒక విషాద రసరమ్యగీతం.

తేట తెలుగు తోటలో స్వేచ్ఛగా విహరించి ఏర్చి కూర్చి తెచ్చిన పదసుమాలతో కవి అల్లిన గీత మాలికకు అద్భుతమైన భావాన్ని అద్ది ప్రతి పదాన్ని సుశీలమ్మ పలికిన తీరు ...కరకు గుండెనైనా కరిగించి తీరు!.

సన్ని వేశ పరంగా చూస్తే కథానాయిక రాముడిచే పరిత్యజించబడిన సీత. లవకుశల్లాంటి ఇద్దరు పిల్లలతో వాల్మీకి లాంటి ఆశ్రమవాసి రక్షణలో జీవనం సాగిస్తూ ఉంటుంది. 'ఏ నాటికైనా తన రాముడు కనికరిస్తాడా ? అపార్థాలు తొలగి భర్తను కలవగలుగుతుందా ?తండ్రి ఎవరో తెలియకుండా పెరుగుతున్న పిల్లలను అతని సన్నిధికి చేర్చగలుగుతుందా? ఎప్పటికైనా తామంతా ఒకే కుటుంబంగా జీవించగలుగుతారా? 'ఇవన్నీ కథానాయికను నిరంతరం వేధించే ప్రశ్నలు. వేదనని గుండెల్లోనే దాచుకుంటూ మూగగానే భగవంతుడిని వేడుకుంటూ జీవితాన్ని భారంగా గడుపుతున్న సమయంలో ఒక అద్భుతం జరిగింది. కన్ను మూసేలోగా కలలోనైనా క్షణకాలమైనా దర్శనమిస్తాడో లేదోనని ఆరాటపడుతున్న మూర్తి కనిపించాడు.ప్రత్యక్షంగా కాకపోయినా కన్నకూతురితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతూ దర్శనమిచ్చాడు. ఇది ఆమెకు దివ్యదర్శనం. రమ్యమైన అనుభూతి. ఒకసారి ఎదురు వెళ్ళి పలకరిద్దామనిపించినా అడుగు ముందుకు పడదు. తనమీద ద్వేషంతో రగిలిపోతున్న మనిషి పన్నెత్తి పలకరిస్తాడా ? ఎవరో అనుకొని మాట్లాడుతున్నాడు కానీ తన కూతురే అని తెలిస్తే ఏమౌతాడో ? అతని భావాలు ఎలా ఉంటాయో ? అసహ్యించుకుంటాడో ? ప్రేమతో ఆలింగనం చేసుకుంటాడో!!

ఇలాంటి ఆలోచనలతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతూ మానసికంగా సిద్ధమయే లోపలే పడవ ముందుకి సాగిపోతూ నాయకుడిని తనతో పాటు తీసుకు పోతూ రేవుని బావురుమనిపిస్తుంది.

ఈ చిన్న సంఘటన కథానాయిక మనసుని అతలా కుతలం చేసింది. నిరాశనుంచి పుట్టిన చిరు ఆశ దీపంలా వెలిగి తన జీవితాన్ని వెలిగిస్తుందా లేక నిరాశలోనే తన జీవితం లయిస్తుందా ? జవాబు తెలియని ప్రశ్నలు ఆమెను వేధించసాగాయి. ఏది ఏమైనా ....చిక్కటి చీకటి నిండిన ఆకాశంలో అతని రాక నిండు జాబిల్లి కాకపోయినా మిణుక్కు మిణుక్కుమనే నక్షత్రం లాంటిది. ఏమో! ఎవరు చెప్పగలరు?! ఆ తార పక్కనే మబ్బుల్లో నిండు చంద్రుడు దాగున్నాడేమో ?ఆ మబ్బు తొలగిపోతే తన జీవితంలోనూ పండువెన్నెల కురుస్తుందేమో! ఏమో! పీడకలలు తప్ప మామూలు కలలు కూడా కనలేని స్థితిలో ఉన్న ఆమెకు అతని రాక ఒక కమ్మని కల. ఆ కల కన్నీటిని తుడిచి తెలియని ఆశని, ఓదార్పుని ఇచ్చింది. ఆ వెంటనే నది దోచుకు పోతున్న నావ తీరని నిరాశని, నిట్టూర్పునీ కూడా ఇచ్చింది.

ఆశ నిరాశల మధ్య ఉయ్యాల లూగుతూ, వింత అనుభవం ఇచ్చిన ఉద్విగ్న స్థితిలో ఉన్న కథానాయిక నోట కవి పలికించిన భావగీతమే ఈ పాట. అతి కమ్మని పాట లోని ప్రతి మాటా ఓ చక్కని భావ చిత్రంగా ప్రతీకాత్మకంగా పలికించిన ఘనత శేషేంద్రవారిది.

బాపూ రమణల భావవాహినిలో రూపొందించబడ్డ రమ్యమైన సన్నివేశం. చక్కని గోదారి ఒడ్డున, చిన్న పొదరిల్లు. దాని చుట్టూ చక్కని తోట. అటువంటి చోట నిలబడి నది దోచుకుపోతున్న నావను, నావ దోచుకుపోతున్న నాథుడ్నీ చూస్తూ విలపిస్తూ కథానాయిక ఆలపించే గీతం ఇది.

*నిదురించే తోటలోకి పాట ఒకటి వచ్చింది

కన్నుల్లో నీరు తుడిచీ కమ్మటి కల ఇచ్చింది

నిజానికి తోట అనగానే అందమైన చెట్లు,రంగు రంగులుగా విరబూసి గాలికి తలలూపే పూలు, వాలుగా సెలయేరు కళ్ళముందు మెదులుతాయి. కానీ ఈ తోట అన్ని తోటల్లోగా అందమైనదీ సందడితో నిండినదీ కాదు. తోటే కానీ నిదురించే తోట. నిరాశతో నిండిన నాయిక జీవితాన్ని నిదురించే తోటతో పోల్చడమే ఒక చక్కని బావ చిత్రం. అలాంటి నిదురించే తోటలోకి పాటరావడం (కథానాయకుడి రాక) నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చే సవ్వడి చేయడం నిదురించిన ఆశలను మేల్కొలపడమే కదూ. ఆ మధురమైన పాట కన్నీటిని తుడవడమే కాదు ఒక కమ్మని కలనే కానుకగా ఇచ్చింది.

*రమ్యంగా కుటీరాన రంగవల్లులల్లిందీ

దీనురాలి గూటిలోన దీపంగా వెలిగిందీ

శూన్యమైన వేణువులో ఒక స్వరం కలిపి నిలిపిందీ

ఆకురాలు అడవికి ఒక ఆమని దయచేసిందీ

ఆకల నిజంగా ఎంత కమ్మనిదో ! ఆ పాట ఎన్ని అద్భుతాలు చేసిందో. కుటీరాల ముంగిట్లో శుభాల ముగ్గులేసింది. చీకటి నిండిన గూటిలో దీపమై వెలిగింది. ఏ స్వరమూ పలుకలేక మూగబోయిన వేణువులో ఒక కొత్త స్వరం కలిపింది. ఆశలనే ఆకులను దిగులుగా రాల్చేసుకున్న అడవిలో ఒక కొత్త ఆశ వసంతంగా దయచేసింది. కుటీరం, దీనురాలి గూడు, శూన్యమైన వేణువు, ఆకురాలు అడవి ఇవన్నీ విగతాశ అయిన కథానాయిక నిస్సారమైన జీవితానికి ప్రతీకలైతే రంగవల్లి, దీపము, స్వరం, ఆమని కథానాయకుని ఆగమానికీ, కొత్త ఉత్తేజానికి ప్రతీకలు.

*విఫలమైన నా కోర్కెల వేలాడే గుమ్మంలో

ఆశల అడుగులు వినబడి అంతలో పోయాయి

కొమ్మల్లో పక్షుల్లారా!

గగనంలో మబ్బుల్లారా!

నది దోచుకుపోతున్న నావను ఆపండీ!

రేవు బావురు మంటోందని నావకు చెప్పండీ!

కథానాయిక నిలచిన గుమ్మం ఇంటికి శుభసూచకంగా కట్టే మామిడాకులు వేలాడే గుమ్మంకాదు. విఫలమైన కోర్కెలు వేలాడే గుమ్మం అది. అలాంటి నిరాశ నిండిన గుమ్మంలో ఆశల అడుగుల సవ్వడి వినిపించింది. ఆసవ్వడి విని ఆనందించే లోపలే ఆ ఆడుగులు దూరమై పోయాయి. ఆమె పిలుపు వినబడనంత దూరంలో నావలో ఉన్నాడతను. ఆ నావను నది అతి వేగంగా దోచుకుపోతోంది. ఆ అడుగుల సవ్వడిని శాశ్వతంగా గుమ్మంలోనే నిలబెట్టగలిగే శక్తి ఎవరికుంది. ఆ వేగాన్ని అందుకునే శక్తి మానవ మాత్రులకు లేదు. అందుకే ఆమె ప్రకృతిని ఆశ్రయించింది. వాయువేగంతో ఎగిరే పక్షులూ, గగనాన గమించే మబ్బులనూ పిలిచి నది దోచుకుపోతున్న నావను ఆపమంటూ నావలేని రేవు బావురుమంటోందంటూ తన ఆవేదనను సందేశంగా వినిపించమంటూ దీనంగా ప్రార్థించింది.

మరి పక్షులూ మబ్బులూ నావను ఆపగలిగాయా?

నాయిక సందేశాన్ని వినిపించ గలిగాయా?

పాట విన్న ప్రతి ఒక్కరిలో నూ రేగే ఆత్మీయ ఉత్కంఠ ఇది.

అవి తప్పక వినిపించే ఉంటాయిలే. నాయిక వేదనను తీరుస్తాయిలే. ప్రకృతి కష్టాలను మానవుడు అర్థం చేసుకోలేడేమోగాని, మానవుడి కష్టాలను ప్రకృతి తప్ప ఇంకెవరు అర్థం చేసుకుంటారు అనే చిరు ఆశతో నిండిన విషాదభరితమైన గుండె నుంచి వెలువడిన వేడి నిట్టూర్పుకు వెచ్చటి కన్నీటి పొర జతగూడి ఓదార్పునిస్తుంది.

ఆశనిరాశల మధ్య ఊగులాడే కథానాయిక కల్లోల మానస కాసారంలో ఈదులాడి ఆమెలో కదలాడే ప్రతి భావాన్ని తన భావంగా అనుభూతించి చక్కని భావచిత్రాలతో కరుణరస స్ఫోరకంగా శేషేంద్ర రాసిన గీతమిది.

అత్యంత విషాద మాధుర్యంతో నిండిన గీతాన్ని రాసి ఒక్క పాటతోనే సినీ గీతాభిమానుల హృదయంలో చిరంజీవిగా నిలిచి పోయిన ఘనుడు శేషేంద్ర శర్మ.

కాకమ్మ కథలు

2011-04-30T06:00:00.000-07:00

చిన్ననాటి ముచ్చట్లు తలుచుకున్నప్పుడల్లా పిలవని నేస్తాల్లా ఎగురుకుంటూ వచ్చి చెరో భుజం మీద వాలిపోయి ఆనాటి కబుర్లు వినిపిస్తాయి కాకమ్మా, పిచికమ్మా.

అంతరాంతరాంతరాంతరాళం లో అవి నాకు అంత మంచి మిత్రురాళ్ళన్నమాట. కాకమ్మా, పిచుకమ్మా రెండూ జతే అయినా రెండూ సమానమే అయినా పిచుకమ్మే నాకు కొంచెం ఎక్కువ సమానం . పిచికమ్మది కుడి భుజమైతే, కాకమ్మది ఎడం భుజం అన్నమాట.

పిచుకమ్మంటె ఏదో తెలియని మృదుభావం. ఓ పిల్లతెమ్మెర మృదువుగా మేను నిమిరినప్పటి పరవశం. దాని కిచకిచల్లోంచి పుట్టిన మృదు మంజీరనాదం చెవుల్లో అమృతం పోస్తున్నట్టుగా ఇప్పటికీ వినిపిస్తూ తీయటి అనుభవం కలిగిస్తూ ....మైమరపిస్తుంది.

ప్చ్...ఇంత అనుబంధం పెంచుకున్నానా...కనీసం అది నన్ను విడిచిపెట్టే వేళ సెలవని అడగనైనా అడుగలేదని ఎంతగానో నిందించాలనిపిస్తుంది. కానీ నా బుజ్జి పిచ్చుక మీద బ్రహ్మాస్త్రమా... ఛ ఛ.

అని తగ్గిపోతాను. జనారణ్యంలో బతకలేక అజ్ఞత్రాతారణ్యవాసం చేస్తున్న మిత్రురాలి క్షేమం కోసం రెండు కన్నీటి బిందువులు నిశ్శబ్దంగానే రాలుస్తాను.

కాకిగోల

కావ్...కావ్....కావ్...

అదుగో చూసావా...కాకమ్మ కథలు చెప్తానంటూ మొదలు పెట్టి మళ్ళీ పిచికను తలచుకుంటూ పరవశిస్తావేం..దానిమీద రాసిన కథలూ, కవితలూ చాల్లేదా.. ...ఎంతైనా మీ మనుషులందరికీ పిచికంటేనే ఇష్టంలే. హు నల్లగా ఉన్న బొత్తిగా నల్లపూసనైపోకుండా ఇంకా మీ కళ్ళ బడుతున్నాననే కదూ ... ఈ చులకన. మళ్ళీ నేను కూడా మీ జనారణ్యం నుండి దూరంగా పారిపోతే గానీ నా ఊసు మీకు పట్టదు....అప్పుడు కానీ నా ఉసురు మీకు కొట్టదు. దగ్గర్లోనే ఉందిలే ఆ రోజు. ఇక్కడ నేనూ మీ లోకులు పలుగాకులతో బతకలేక ఛస్తున్నాను.

ఏదో ఒకనాడు ఇక్కడినుండి ఎగిరిపోతే గాని నా విలువ తెలీదు. అప్పుడు పెడుదురుగాని పిచికమ్మకి పెట్టినట్టే నాకూ ఓ దినం.

అప్పుడు చెబ్దురు గాని నా మీద కథలు...కవితలు...హు.

ఓదార్పు మాట...

అయ్యో కాకమ్మా...

అలా ఎగిరిపోకమ్మా...

అంత అలకేలనమ్మా...

నీమీదే నమ్మా ఈ కథలూ వినవమ్మా.

నీది కాకిగోల ఎంతమాత్రమూ కాదమ్మా

నీ కాకిలీల వినిపిస్తానాగమ్మా..

మనలో మాట

పిచికమ్మలాగే కాకమ్మకి కూడా కోపమొచ్చి దూరంగా ఎగిరిపోతుందన్న భయంతో నాలుగు ఓదార్పు మాటలు చెప్పాను గానీ. నిజం చెప్పొద్దూ. నాకు కాకమ్మంటే ఇష్టమే కాని, అది భయంతో కూడిన ఇష్టం. కాకి గురించి చిన్నప్పటినుండి విన్న గాథలూ, కన్న కథలూ ఇలాంటి భయాన్ని కలిగించాయి. చిన్నప్పుడు అమ్మావాళ్ళు చెప్పిన కాకీ- పిచికా కథలన్నింటిలోనూ కాకే విలన్. అందుకే అదంటే కాస్త భయంతో కూడిన ఇష్టం. ఇష్టంతో కూడిన భయం.

కాకి రూపు, కాకి అరుపు కాస్త కఠోరంగానే ఉన్నా అది ఇంటిమీద వాలి అరిస్తే మాత్రం చెప్పలేనంత ఇష్టం. ఆ రోజెవరో చుట్టాలొస్తారని...ఎంచక్కా బడి ఎగ్గొట్టచ్చని. రాబోయే చుట్టాలు కాకి ద్వారా టెలిగ్రాం కొట్టినట్టనిపించేదన్నమాట.

ఏకాకి...అదేనండీ ... ఒంటరి కాకి అరిస్తే ఫరవాలేదట. కానీ మేడమీద కాకుల గుంపు చేరి అరిస్తే అరిష్టవట. శకున శాస్త్రం తెలిసిన కొఱవి గోపరాజు 'సింహాసన ద్వాంత్రింశతిక' లో చెప్పాడు లెండి. అలా చేరనివ్వకుండా, అరవనివ్వకుండా జాగ్రత్త పడండేం.

ఇప్పటి కరువు కాలంలో ఒంటరికాకి అరిచినా అరిష్టమే సుమా.. మన పొట్టలు పోసుకోవడమే కష్టంగా ఉంది. ఇక వచ్చిన చుట్టాలకేం పోస్తాం అంటారేమో కొందరు. 'ఎంగిలి చేస్తో కాకిని తోలని' అలాంటి పిసినారుల గురించి మనకెందుకు లెద్దురూ... ఏది ఏమైనా 'కాకతాళీయంగా ' నైనా భవిష్యత్తు చెప్పి హెచ్చరించే కాకి ని మెచ్చి 'కాకా' పట్టవలసిందే కదా! ఏమంటారు?

మా కాకిలీల

వేసవి సెలవల్లో శ్రీకాకుళం వెళ్ళింది మొదలు మా కాకి గోల (లీల) మొదలయ్యేది. పిల్లలం, మేమందరం చేరి అరిచే అరుపులకు తోడుగా..

అసలు చిన్నప్పుడు మాకో నమ్మకం కూడా ఉండేది. శ్రీకాకుళంలో కాకులెక్కువ కాబట్టే ఆ ఊరికి ఆ పేరొచ్చిందని. అంటే మరి చూసుకోండి .అన్ని కాకులుండేవన్నమాట.

అసలే పేద్ద పెరడు. ఆ పెరటి నిండా చెట్లు. చెట్లనిండా గూళ్ళు.. గూళ్ళ నిండా కాకులు...వాటి నోళ్ళనిండా కేకలు...

మేం పెరటి లోకి రావడం ఆలస్యం. కావ్...కావ్ మంటూ మా చూట్టూ చేరిపోయేవి. " అబ్బా. మేవంటే ఎంతిష్టమో. ఏడాది దాటినా మమ్మల్ని మరచి పోలేదన్నమాట" అని మురిసిపోతూ ప్రేమగా ' కాకీ...దా...దా...' అని పిలిచే లోపలో ఓ కాకి ఒక్క ఎగురు ఎగిరి మా చేతుల్లో ఉన్న పండో , ఫలమో లటుక్కున పట్టుకు పోయేది.

మేం కోపం తోనూ, మా వస్తువు ఎత్తుకుపోతోందన్న గాభరా తోనూ..."ఒసే ఏయ్...ఇటివ్వూ...నాదీ..." అంటూ దాని మీద ఇంతెత్తు ఎగురుతూ వెంటబడేవాళ్ళం. అనుకోకుండానే దుఃఖంతో మా గొంతు జీరబోయి దాని గొంతులా అయిపోయేదనుకుంటా. అది విని ఒళ్ళు మండిపోయేదేమో దానికి ...' నన్ను ఇమిటేట్ చేసేంత గొప్పవాళ్ళా మీరు' అన్న కోపంతో రివ్వున వచ్చి టంగున నెత్తిమీద రెండు మొత్తులు మొత్తి ఎంచక్కా గూడెక్కేసేది, 'దమ్ముంటే నన్ను పట్టుకో నా మాల కాకీ' అని సవాలు చూపు విసురుతూ.

కావు కావు (రక్షించు ) మంటూ మేం అమ్మమ్మ దగ్గర చేరి జరిగింది చెప్పే వాళ్ళం.

ముందే చెప్పాను కదర్రా. జాగర్తనీ. చచ్చి పోతున్నామనుకో వీటితో వేగలేక . పెరట్లో ఒక్క వస్తువూ ఉండనవ్వవు. మొన్నటికి మొన్న ఓ కాకి ఏం చేసిందో తెలుసునా. మీ తాతగారు స్నానం చేస్తుంటే సబ్బు ముక్క ఎత్తుకు పోయింది. నిన్నటికి నిన్న తోమడానికని పనిమనిషికి వెండిగిన్నె వేస్తే అది పట్టుకు పారిపోయింది. మరి దొరుకుతుందనుకోలేదు స్మీ. గండి కోట వారి పెరట్లో దొరికిందట . వాళ్ళ పనిమనిషి మంచిది కాబట్టి తెచ్చి ఇచ్చింది. ఏం చేస్తాం కనిపించిన వస్తువునల్లా ఎత్తుకుపోవడం వాటి అలవాటు. అందుకే కాకిబుద్ధి అన్నారు. మన జాగ్రత్తలో మనం ఉండాలి. అంటూ ఓదార్చి చేగోడీలో చక్కిలమో చేతుల్లో పెట్టేది అమ్మమ్మ.

ఇంతకీ సబ్బు ముక్కలతోనూ, వెండి గిన్నెలనూ ఎత్తుకుపోయి కాకి ఏం చేసేదంటారూ. మా అమ్మమ్మని ఏడిపించడానికి కాకపోతేనూ. ఇప్పటికీ తేలని మిలియన్ డాలర్ల ప్రశ్న మాకు.

లేకపోతే ...ఓ పని చేసేదేమో. ఎంచక్కా నాగావళి ఒడ్డున ఒయ్యారంగా వాలి సుబ్బరంగా లక్స్ సబ్బు కరిగేంతవరకూ రుద్దుకుని......... వెండి గిన్నెలో వెండి గిన్నెడు నీళ్ళు పోసుకుని....ఇంచక్కా రెక్కలార్చుకుని...అవి ఆరాక అవసరం తీరాక 'మీ ఉసురు నాకెందుకని' వెండిగిన్నెని మాత్రం విసురుగా ఎవరి పెరట్లోనో విసిరేసేదేమో.

పాపం. కాకులు ఇలా ఎంత కాల్చుకు తిన్నా అమ్మమ్మకి వాటిమీద అస్సలు కోపం ఉండేది కాదు. మేం తినగా మిగిలిన అన్నమంతా తీసుకెళ్ళి పెరట్లో ఓమూల గిన్నెలో వేసేది. అవి వచ్చి అన్నం తింటుంటే గాని తృప్తి పడేది కాదు. అమ్మమ్మ అప్పుడు నేర్పిన పాఠం ఇప్పటికీ గుర్తుండి పోయింది. అందుకేనేమో. ఏ కాస్త అన్నం మిగిలినా డస్ట్ బిన్ లో వేయకుండా పెరటి గోడమీద పెట్టి 'కాకమ్మా...రామ్మా! తినిపోవమ్మా!' అని మనసులోనే అనుకుంటాం. మా ఇంట్లో నూ చుట్టు పక్కల ఇళ్ళలోనూ ఇంకా పచ్చగా చెట్లూ, వాటిమీద చల్లగా నల్లగా కాకులు ఉండడం వల్ల ఆలా పెట్టిన అన్నం వృథా కావడం లేదు లెండి.

మా అమ్మమ్మా వాళ్ళు చెప్పిన జాగ్రత్తలు పాటిస్తూ మేం ఎంత మెలకువగా వ్యవహరించినా ఏదో ఓ మూలనుండి ఏదో ఓ కాకి హఠాత్తుగా ఎగిరొచ్చి మాలో ఎవరో ఒకరికి శృంగభంగం చేసేది. అదే జడలువేసుకునే వాళ్ళంకదా...ఆ జుట్టు పీకి పోయేది.

"భూమికి జానెడు లేని కాకి చేతుల్లో పరాభవం పొందటమా...క్షణంలో తుర్రుమనిపించలేమూ" అని కసిగా అనుకునే వాళ్ళమే కానీ దాన్ని గట్టిగా తరిమి కొట్టాలన్నా భయపడి చచ్చే వాళ్ళం. ఎందుకంటే మా వాళ్ళు కాకి పగ అంటూ కొన్ని కథలు వినిపిస్తూ ఉండేవారు.

ఫలానా ఆయన మీద ఓ కాకి పగ పట్టిందట అంటూ... "పాము లాగే కాకీ కూడా పగపడుతుందట. అది పగ పట్టిందంటేనా...ఇంట్లోంచి బయటకొస్తే చాలు తలమీద తన్నీ, ముక్కుతో పొడిచీ చంపుకు తింటుంది..జాగర్తగా ఉండండి" అనేవారు.

మా బాబాయి ఒకసారి బూరుగుచెట్టుమీద కాకి గూడు పెట్టుకోవడం చూసి కిందనుంచి రెండు రాళ్ళు విసిరి కాకిని కొట్టారుట...చిలిపితనానికి.. అంతే..ఆయనని ఆ బూరుగు చెట్టుమీద ఇల్లు కట్టుకున్న కాకి వీధి మొహం చూడనిచ్చింది కాదు...ఇంట్లోంచి బయటకి రావడం భయం, ఎక్కడినుంచి వచ్చేదో మరి ఎగిగి వచ్చి మొహం మీద, తలమీద కాళ్ళతో తన్ని గాయపరిచేది. కాకి భయానికి ఆయన పది రోజులు ఇంట్లోనే ఉండి పోయారట ఆఫీసుకు వెళ్ళకుండా. తర్వాత చాలాకాలం ఎండకీ , కాదు వానకీ కాదు కాకికి భయపడి గొడుగేసుకొని ముఖం మూసుకొని ఆఫీసుకి రహస్యంగా వెళ్ళేవారుట...మొత్తం మీద కాకిని ఏమార్చగలిగారు బాబాయి.

అందుకే కాస్త భయంగా, దూరం దూరంగానే మసలే వాళ్ళం కాకులకి.

అసలే ముద్దుగా అది మా నెత్త్తిన మొత్తిన మొత్తులు తిన్న వాళ్ళమేమో...ఆ పాటి భయమూ, గౌరవమూ ఉండకుండా ఎక్కడికి పోతాయీ...

కాకులంటే భయం ఉన్నా ఓ పక్క చెప్పలేని సరదా కూడా ఉండేది. ఒక్కొక్క పుల్లా చేర్చి గూడు కట్టడం చూస్తే చెప్పలేని పులకింతా, ఒకింత ముచ్చటా కలిగేది. అమ్మమ్మ పెట్టిన అన్నం ముద్దను ముక్కుతో పొడుచుకుని తీసుకువెళ్ళి గూట్లో ఇంకా కళ్ళు తెరవక పోయినా నోళ్ళు మాత్రం తెరచుకున్న పిల్ల కాకులకి ముద్దుగా పెట్టే దృశ్యం...గుండె కాన్వాసు లో శాశ్వతంగా లిఖించబడిన అద్భుత వర్ణ చిత్రం.

కాకిగూడు తలచుకుంటే చాలు ...సింగరాజు లింగరాజు (వరవిక్రయం) గుర్తొస్తాడు. వంటవాడు వంటకోసం కట్టెలిప్పించమంటే 'కాకిగూడు కొట్టి పుల్లలు తీసుకురా ' అంటాడు. 'ఖరనామ సంవత్సరంలో మా ఇంటి వంట అంతా కాకి గూళ్ళతోనే కానిచ్చాం' అంటాడు పరమ పిసినారి సింగరాజు లింగరాజు.
కాకుల్ని కొట్టే వాళ్ళే కాదు కాకి గూళ్ళని 'కొట్టేసే' వాళ్ళు కూడా ఉన్నారన్నమాట. పాపం...కాకులు. పగ పడతాయంటే పట్టవూ మరి !

అన్నట్టు కాకిగూడంటే మరో విషయం కూడా గుర్తొస్తోందండోయ్.

మా చిన్నప్పుడు అంటే సెవెన్టీస్ లో రింగులు రింగులుగా, మెడ మీదుగా, భుజాల వరకూ జాలువారుతూ, ఆరేడంగుళాలకి తక్కువ కాకుండా ఎత్తుగా, ఒత్తుగా హిప్పీ క్రాఫ్ పెంచుకోవడం అబ్బాయిల ఫేషన్ గా ఉండేది. మా మూడో మామయ్య క్రాఫ్ అచ్చం అలాగే ఉండేది.

అది చూసి మా పిన్ని కాకిగూడు అంటూ వెక్కిరించేది. అప్పట్లో మాకో కార్టూను(బాపు గీసినదా?) కూడా చూపించింది. సదరు క్రాఫ్ ఉన్న ఓఅబ్బాయి నెత్తిమీద పక్షి గూడు కట్టుకొని కాపురం చేస్తున్నట్టుగా.
అప్పుడు మాకనిపించేది...నిజంగానే మా మామయ్య క్రాఫ్ గూట్లో ఓ రెండో, మూడో కాకి పిల్లలు దాగున్నాయేమో, ఎగరడం వచ్చిన తర్వాత చటుక్కున ఎగిరొస్తాయేమోనని.

అంత దట్టమైన అందమైన క్రాఫు గల మామయ్యకి ఇప్పుడు ఆ క్రాఫే కాదు అసలు క్రాఫే లేదు తెలుసా? పాపం దాన్ని ' కాకెత్తుకుపోయిం' దోచ్. కొంచెం జాలి తలచి గత వైభవ చిహ్నంగా నాలుగు పాయలు మాత్రం మిగలనిచ్చింది లెండి.
కాకమ్మ గురించి చెప్తుంటే ఎన్నో కబుర్లు అలా మనసులోతుల్లోనుండి తన్నుకొచ్చేస్తున్నాయ్, (తెలివైన కాకి కుండలో కొంచెమే ఉన్న నీళ్ళలో రాళ్ళు వేస్తే నీళ్ళు తన్ను కొచ్చినట్టుగా).

మా కాకమ్మ అలక తీరేటట్టుగా కొన్ని కథలు చెప్పాను. కానీ ఎన్ని చెప్పినా ఇంకా ఎన్నో చెప్పాలనుంది. ఇంకా వీలైనప్పుడు మరిన్ని చెప్తాను.
విందుగా....పసందుగా...
మరి మీరూ విందురుగా...

పి.ఎస్: 'నీకేం...ఎన్నైనా చెప్తావ్. కాకమ్మ కథలు. నీ కాకి గోల వినలేక మేం చావాలి' అని మాత్రం అనకండేం బ్లాగర్లూ.
నా కాకమ్మ కథలు చాలా బావున్నాయని, మీరు బాకా పట్టుకొని ' కాకా' సురులై పొగడకపోయినా ఫరవాలేదు. కానీ,
తనని పట్టించుకోవడం లేదని కాకమ్మ మనమీద కోపం తెచ్చుకొని, జనారణ్యం లోనుండి నిర్జనారణ్యంలోకి పారి పోకముందే, దాని రోదన, అరణ్య రోదన కాకముందే, దాన్ని కాకెత్తుకుపోకముందే మీకు తోచిన కాకమ్మ కథలు చెప్తానంటే వినడానికి మాత్రం నేను రెడీ. మరిక మీరూ మొదలెట్టండీ.......కాకమ్మ కథలు.

ఉందిలే మంచి కాలం ........అనబడే హీరోయిన్ల ఓదార్పు యా(మా)త్ర !!

2011-04-10T11:29:00.000-07:00

ఉందిలే మంచి కాలం ........అనబడే

హీరోయిన్ల ఓదార్పు యా(మా)త్ర !!

తొండ ముదిరితే ఊసరవెల్లవుతుందట

మరి సినిమా హీరోయిన్ ముదిరితే........??

వయసు పెరిగి,

ఒళ్ళు పెరిగి

ముఖంలో గ్లామరూ,

వెండితెరలో వేషాలూ మాత్రం తరిగిన

సినిమా హీరోయిన్ లూ......!!

మీరెంత మాత్రమూ చింతించవలదు.

బుల్లి తెర మీకు తెర నిండుగా బోలెడు అవకాశాలు కల్పిస్తోంది.

నిజానికి వెండి తెరలో నాయిక వేషాలు వేయడం కంటే బుల్లి తెరకు అత్తగారి వేషం వేయడంలో బోలెడు అదనపు సౌకర్యాలు న్నాయి.

అవేమిటో తెలిస్తే బుల్లితెరకే మీ ఓటు వేస్తారు.

కావాలంటే ఆల్రెడీ బుల్లితెరకి షిఫ్టయిపోయిన ఎక్స్ కథానాయికలనడిగి చూడండి మీకే తెలుస్తుంది ఆ సౌలభ్యాలేమిటో!

పోనీలెండి. .......వాళ్ళు సరిగ్గా చెప్పరేమో.

ప్రొఫెషనల్ రైవల్రీ ఒకటేడుస్తుందిగా !!

నేనే చెప్తాన్లెండి. ఎంతైనా కొంతకాలంపాటు మీ అభినయం తోను, అందంతోను మమ్మల్ని అలరించినవారు కదా. మీ పై మాకున్న అభిమానం ఎక్కడికి పోతుందీ ?

ఇదిగో చెప్పేస్తున్నా......

ఒకటీ.................

హీరోయినైతే ఏడాదికి మూడో నాలుగో మహా అయితే ప్ఫదో, పన్నెండో. ఖర్మకాలి వాటిలో ఒకటో రెండో ఫ్లాపయ్యాయనుకోండి అంతే సంగతులు. ‘అఖిలాంధ్ర ప్రేక్షక హృదయ చోరిణి ‘ బిరుదు కాస్తా ‘ అఖిలాంధ్ర

ఐరన్ లెగ్గిణి ‘ గా మీ పేరు సినీ చరిత్రలో తిరగరాయబడుతుంది.

అదే సీరియల్ అత్తగారనుకోండి. ప్రతిరోజూ షూటింగ్ పండగే. ఇక్కడ హిట్టూ ఫ్లాపుల భాగోతాలంతగా ఉండవు. ఒకవేళ ఏమూలో ఉన్నా కూడా ఆ పాప పంకిలం క్యారక్టరార్టిస్టుల పాద పద్మాలకు అంటదు. కాబట్టి ‘ఇల సాటిలేని అత్త ‘గా వెలిగిపోవచ్చు. అందనంత ఎత్తుకు ఎదిగి పోవచ్చు. (అడ్డంగా ఎదిగినా అభ్యంతరం ఉండదు) . హీరోయిన్లుగా ప్రేక్షక హృదయ సామ్రాజ్యాలను ఒకప్పుడు కొల్లగొట్టిన తారలకు ప్రత్యేక డిమాండ్ కూడా కద్దు.

ఇంకోటీ....

హీరోయిన్లుగా ఒక్క కేజీ బరువు పెరిగినా క్రేజీగా గోల పెట్టేసే అభిమానులు - టీవీ అత్తగా తెరనిండుగా పెరిగినా ఏవీఁ అనుకోరు. తీగె పాకం ల్లాటి సన్నని శరీరాలతో ఊరించిన మీరే - ఇప్పుడు పాకం పీల్చిన గులాబ్ జామూన్లలా ఊరిపోయినా ప్రేక్షకులు కళ్ళనిండుగా చూస్తూ ఊరుకుంటారు. ఆ పాటి బరువు లేకపోతే పాత్రకు న్యాయం జరగదని సరిపెట్టేసుకుంటారు.

హీరోయిన్లుగా అరకేజీ బరువు పెరిగితే పాత్ర దక్కక పోయే ప్రమాదమున్నట్టే “ సీరియల్ అత్తగారు” గా అరకేజీలో అరవంతు దగ్గినా పాత్ర దక్కకపోయే ప్రమాదం ఉంది.

కాబట్టి హీరోయిన్లూ...తస్మాత్ జాగ్రత్త !

ఒకప్పుడు కడుపు మాడ్చుకొని, కష్టానికి ఓర్చుకొని వీరగా చేసిన డైటింగులన్నీ పక్కన పెట్టేయండి.

‘తిండి కలిగితె పాత్ర కలదోయ్ ‘ అన్న మాటని గుర్తుపెట్టుకొని వెజ్జూ, నానువెజ్జూ కలిపి మరీ లాగించెయ్యండి.

మరోటీ....

అత్తగారి పాత్రలు ధరించడంలో మరికొన్ని ఆకర్షణలతో పాటు నటనా సౌలభ్యం కూడా ఉందండోయ్.

1. 1. హీరోయిన్లుగా కోడళ్ళ పాత్రలు ధరించి అత్తల చేతుల్లో పడిన

ఆరళ్ళన్నింటికీ ఎంచక్కా బదులు తీర్చేసుకోవచ్చు.

2. హీరోయిన్లుగా ఉన్నప్పుడు నాగకన్య పాత్ర (నగీనా లో శ్రీదేవి లా)

మిమ్మల్ని వరించలేదని దిగులుపడుతున్నారా ? ఎంతమాత్రమూ

విచారించవలదు. అత్తగారి వేషంలో ఆ దురద తీర్చేసుకోవచ్చు.

పాము యాక్షన్ బహు సులభంట. క్లోజప్లో విషపు చూపుని ఓసారి

విసిరితే చాలు. మిగతాదంతా కెమేరా మాన్ చూసుకుంటాడు.

మీరు విషపునాగు అని సూచించడానికి కళ్ళకి నీలపు కాంటాక్టు

లెన్స్ ఎలాగో వాడబడుతుందనుకోండి. ఇంకా స్పెషల్ ఎఫెక్టు

కావాలంటే ఆఫ్రికా అడవుల్లో పడగెత్తిన పామునోసారి, మీ

మోమునోసారి అలా పదిసార్లు చూపిస్తాడు. కాబట్టి ఆట్టే

కష్టపడక్కరేకుండా మీ కొచ్చిన దాంట్లో ఆరోవంతు యాక్షన్

చేసినా చాలన్నమాట.

మరి పామైతే బుస్సు బుస్సున బుసలు కొట్టొద్దూ. అది మాత్రం

సులభమా అనడుగుతారేమో ?

అబ్బే…… చాలా ఈజీ అండీ. ఒక్కసారి గుండెలనిండా గాఠిగా ఊపిరి

పీల్చుకుని అంతే గాఠిగా ఊపిరి విడిస్తే చాలు.

నిజానికి దీనికోసం కూడా ఆట్టే కష్టపడక్కర్లేదుట. భారీ మేకప్పు,

భారీ నగలూ, భారీ పట్టుచీరలతో అలంకరించబడిన అతి భారీ

కాయంతో సెల్లూపుకుంటూ పచార్లు చేస్తూ మాట్లాడుతూ ఉంటారు.

కాబట్టి ఆయాసం, దాంతో పాటు దాని అప్పగారైన ఆవేశం రెండూ

వాటంతటవే జమిలిగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చేస్తాయి. దీనికి తోడు

ఒంట్లో బీపీ కూడా ఉంటే మరీ మంచిది. సన్నివేశం బాగా రక్తి

కడుతుంది. జనాలు ఒకటికి రెండు వీరతాళ్ళు వేస్తారు.

3. హీరోయిన్లుగా పాత్రల కోసం ఎంతో శ్రమించి నవరసాలూ ఒలకబోసి

ఉండి ఉంటారు. కానీ ఇప్పుడు వాటిలో ,

కరుణ, శాంత, శృంగార రసాలకి బోల్డంత రెస్టిచ్చి బీభత్స, రౌద్ర, వీర,

భయానక రసాలను మాత్రం ధారగా ఒలక బోస్తే చాలు. ఇందులో

ఇంకో అదనపు ఆకర్షణ కూడా ఉందండోయ్. ఒక వేళ ఉత్తమ కథా

నాయికగా నందిఅవార్డు అందుకొని ఉండకపోయినా ఉత్తమ

అత్తగారిగా టీవీ నంది అవార్డు ఠీవీగా అందుకోవచ్చు.

4. హీరోయిన్లుగా ఉన్నప్పుడు ఆరుగజాల పట్టుచీరలు కట్టుకొని

ఒంటినిండా నగలు పెట్టుకొని అలంకరించుకుంటే బావుండునన్న

కోరిక కలిగినా దర్శక, నిర్మాత, ప్రేక్షక వర్గాల కోసం త్యాగం చేసి

అరగజం వస్త్రం తోనే సరిపెట్టుకొని ఉండవచ్చును. కానీ సీరియల్

అత్తగారైతే పగలు పది గంటలైనా, రాత్రి రెండు గంటలయినా ఏ

షాటైనా, ఏ ఎపిసోడైనా ఆరు గజాల పట్టు చీరకీ, అరకేజీ

ఆభరణాలకీ తక్కువ కాకుండా ధరించి ఎంచక్కా మీ చిరకాల

వాంఛని తీర్చుకోవచ్చు.

సినీ హీరోయిన్ కీ టీవీ అత్తగారికీ తేడా –

ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే........

హీరోయిన్లుగా -

వలువలు తక్కువ

విలువలు ఎక్కువ

అత్తగారిగా-

వలువలు ఎక్కువ

విలువలు తక్కువ ....

మరి హీరోయిన్ పాత్రకా....

అత్తగారి పాత్రకా

దేనికి మీరు ఓటు వేసేరూ....

రెండిట్లో ఏది మీకు ప్యారూ.....

(డెఫినెట్ గా అత్తగారి పాత్రకే కదూ......)

సో........................

వయసులు మళ్ళిన

ఒళ్ళులు పెరిగిన

తారల్లారా రారండి

అత్తగార్లుగ మారండి.....

ఆయనకిద్దరు..... !! ఇంకో ఆయనకి..... ??

2011-03-17T22:33:00.000-07:00

ఆయనకిద్దరు..... !!

ఇంకో ఆయనకి..... ??

అనగనగా ఒక రాజుగారు. ఆయనకిద్దరు భార్యలు. ఒకరు మంచి. ఒకరు చెడ్డ. (రాజుగారి పెద్ద భార్య మంచిది అంటే చిన్న భార్య చెడ్డదే కదా).

రాజు గారికి మంచి భార్య అంటే కొంచెం ప్రేమ ఎక్కువ. చెడ్డ భార్యకి మంచి భార్యను చూస్తే కొంచెం కోపం ఎక్కువ.

మం.భా ని చంపడానికి, రాజుగారికి ఆమెపై ద్వేషాన్ని కలిగించడానికి ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేస్తుంది చె.భా. కానీ ఎంచేతనో అవి ఫలించవు. ఇలా ఉండగా ఓ మంచి (? ) ముహూర్తాన మం.భా ఓ మంచి బిడ్డను కంటుంది. అది చె. భా. కి మరీ కంటగింపవుతుంది. అంతే. తన డబ్బూ, పలుకుబడీ ఉపయోగించి శకునిలాంటి సోదరుడి తోనో, మంధర లాంటి పనిమనిషి తోనో మంచి బిడ్డను కిడ్నాప్ చేయిస్తుంది. ఆ బిడ్డను చంపడానికి ఆమె చేయించిన ప్రయత్నాలు కూడా ( దైవానుగ్రహం మంచి పట్ల ఉండడం చేత కాబోలు) అవి వ్యర్థమైపోతాయి. అయితే చె.భా చేసే దుష్ట యత్నాలేవీ రాజు గారికి తెలీవు. చివరాఖరికి తెలిసాక చె.భా ని రాజు శిక్షించాలనుకుంటాడు కానీ మ.భా విశాల హృదయంతో చె.భా కి క్షమా భిక్ష పెడుతుంది. ఇక అంతా శుభమే. కథ కంచికీ...మనమింటికీ (మింటికీ మంటికీ ఏకధారగా).............

అబ్బబ్బబ్బ....విసుగైత్తిపోతోంది. చిన్నప్పట్నించీ వింటున్నాం...కంటున్నాం - జానపదకథలు...ఇంకా ఎన్ని సార్లు వింటాం?? ఎన్నిసార్లు కంటాం??

అయినా ఈ కలభాషిణి సీరియస్ గా సీరియల్ కథలు చెప్తోంది కదా - ఈ మధ్య ! అవి మానేసి జానపదం మొదలెట్టిందేం? తేరగా, తీరిగ్గా దొరికామనా...అనుకుంటున్నారా – నా బ్లాగు బాధితులూ....!!

సారీ అండీ...!

నేనింతవరకూ చెప్పింది జానపదం కాదండీ. అచ్చ తెలుగు(?)టీవీ సీరియల్ కథ.

కాస్త కాస్ట్యూమ్స్ ఛేంజ్ చేసి (ఆగండాగండి.... మీరు కాదు...) షర్టూ ప్యాంటూ చీరలూ చోళీలూ తగిలించి సెల్లూ గిల్లూ మోతలతో ఆ జానపద పాత్రలని అలంకరించుకోండి అత్యాధునికంగా. ఇట్టే తెలుగు సీరియల్ పాత్రలు కళ్ళకు కట్టేస్తాయి.

అయితే తమరింతవరకు చెప్పింది సీరియల్ కథా....?

కానీ ఈ 21 వ శతాబ్దంలో కూడా- ఆయనకి ఇద్దరేమిటీ? అదీ.. ఒకే ఇంట్లో కలిసి ఉండడ మేమిటీ ? ఈ కత్తులూ, కఠార్లూ నూరుకోవడమేమిటీ ? జనాలివి చూస్తూ ఊరుకోవడమేమిటీ...?

‘చిరకాలం సాగిన ఈ రాచరికాలూ, అన్యాయాలూ, అబలలపై దాడులూ ఇంకనా... ఇకపై చెల్లవు’ అంటూ శ్రీ శ్రీ ఆవహించి పళ్ళు నూరుతున్నారా...

ఒద్దు సుమండీ.......పళ్ళు నూరితే అరిగి పళ్ళపొడిగా మారే ప్రమాదముంది.( అసలే అసలు సిసలు రూపాలకి నకిలీ పళ్ళపేస్టులు దొరుకుతున్న రోజులివి)

హు...ఒకరు బతికుండగానే, కనీసం విడాకులైనా లేకుండానే మరొకర్ని చేసుకోవడమా...ఇద్దరూ కలిసి ఒకే ఇంట్లో ఉండడమా... దీనికి ఇంటిల్లిపాదీ (ప్రేక్షకులతో సహా) ఆమోద ముద్ర వేయడమా?

అసలు చట్టం అనేది ఉందా? ఉంటే ఏం చేస్తోందసలు? అంటూ ఎడం అరచేతిలో పిడికిలి బిగించి కొట్టుకుంటూ ఆవేశ పడుతున్నారా...

అబ్బే.... ఎంత మాత్రమూ లాభం లేదండీ.

చట్టానికి కళ్ళు లేవు తమ్ముడూ...అనే సినిమా పాటతోనో-

చట్టం తన పని తాను చేసుకుపోతుంది అనే నేటి రాజకీయనాయకుల మాటతోనో మిమ్మల్ని మీరు కంట్రోల్ చేసుకోవలసిందే. సుబ్బరంగా సూటూ బూటూ వేసుకు తిరుగుతున్న వాళ్ళక్కూడా షుగర్ వ్యాధులొచ్చే చెడ్డ రోజులివి సుమండీ.

నేటి సీరియల్ కథల్లో చాలా వరకు (ముప్పాతిక మువ్వీసం) చట్టాల పరిథిలోగాని, సాంఘిక విలువల చట్రాల పరిథి లోకి గాని ఒదగవు. వాటికంటూ ప్రత్యేక చట్టాల్ని, విలువల్ని, సృష్టించుకొని అటానమస్ గా వెలిగిపోతున్న సీరియల్ రాజాలవి.

టాప్ రేటింగ్ సీరియల్ దగ్గరనుంచి అతి సాధారణ సీరియల్ వరకూ ఇంచుమించు అన్నిటిలోనూ ఇదే పోకడ.

ఒకరికి ఇద్దరైన వేడుకేలే......!! అని పల్లెటూరు బావలా పాడుకుంటూ (మనకి ఆ పాట రాకపోతే వాళ్ళే పాడేస్తారు లెండి) సరి పెట్టేసుకోమంటారు, సీరియల్ నిర్మాతాదులు.

ఈ కిడ్నాపులూ, చంపుకోవడాలూ, ఇద్దరు భార్యల భాగోతాలు ఇలాంటివి మన సమాజంలో క్వాచిత్కంగా తప్ప చూడమే. అలాంటిది ‘ఈ కంపు ప్రతి ఇంట్లోను కామనే’ అన్నట్టుగా చూపిస్తూ ఉంటే అఖిలాంధ్ర స్త్రీ ప్రేక్షకులు ఎలా సమర్థిస్తున్నారసలు.... బామ్మల దగ్గరనుంచి భామల వరకూ ఎలా ఆదరిస్తున్నారు ? ఈ ఘోర కలిని ఎలా సహిస్తున్నారు…. ? ఎలా భరిస్తున్నారు.....? హు...హు...!!

అదిగో - మళ్ళీ ఆవేశ పడుతున్నారు చూసారా... ….వద్దే వద్దు సుమండీ...!!

ఆవేశం బీపీ దాయకం. అసలే ఇరవైకే అరవైలోలా బీపీ లొచ్చే కలికాలపు రోజులివి.

మరి ఇలా వింటుంటేనే బీపీలు తెప్పించే ఈ సీరియల్ కథలు ఇంతమంది ఆదరణకి ఎలా నోచుకుంటున్నాయి?

ఎలా ఆకర్షించగలుగుతున్నాయి ?

“ భారతం, భాగవతంలోని శృంగార కథలు గారెలు తిన్నట్టుగా ఉంటాయని జాషువా (ముసాఫర్లు లో) వర్ణిస్తాడు. ఈ కథలు అఖిలాంధ్ర స్త్రీలోకానికి గారెలు తిన్నట్టుగా అతిమధురంగా ఎలా తోస్తున్నాయి! ఒక్కరోజు ఎపిసోడ్ మిస్సయితే ఒక వాయి గారెలు మిస్సయినంత బాధ ఎందుకు కలుగుతోంది?

బాగా ఆలోచించిన మీదట నాకు తోచిన కారణం ఒకటే.

రామాయణం విని ఏక పత్నీ వ్రతుడైన రాముణ్ణి పూజించాం.

భాగవతం విని బహు పత్నీవ్రతుడైన కృష్ణుణ్ణి ఆరాధించాం.

ఆ ఇద్దర్నీ మహా పురుషులుగా, ఆ యుగపు ధర్మాన్ని అనుసరించిన వారిగా వారిని సమర్థించాం.

సరిగ్గా ఇప్పుడూ అదే విశాల నేత్రాలతో తిలకిస్తూ, విశాల హృదయాలతో, ఈ సీరియల్ పాత్రలను ఆదరిస్తున్నాం.

కానీ అవి గత కాలపు కథలు. అప్పటి యుగధర్మాల గురించి విన్నవారమే కాని కన్నవారము కాము కాబట్టి ఆ కథలను సమర్థించవచ్చునేమో.

కానీ ఈ సీరియల్లో కథలు నేటి కథలు. మన చుట్టూ ఉన్న మనుషుల గురించి అల్లిన కథలు. ఈ యుగపు ధర్మాలూ, చట్టాలూ అన్నీ మనం కన్న వారం మాత్రమే కాదు. అనుసరిస్తున్నవారం.

మరి అలాటిది ఈ యుగ సాంఘిక ధర్మానికీ, చట్టానికీ విరుద్ధంగా నడుస్తున్న ఈ కథలను తప్పనుకోకుండా తప్పనిసరిగా చూసి ఆరాధించడం తప్పో ఒప్పో... !!

మరి ఆ తప్పొప్పులను నిర్ణయించే భగవంతుడే చెప్పాలి.

మానవుడు సంఘజీవి. ‘సంఘంలో జీవించలేని వాడు పశువైనా కావాలి. లేదా పరమాత్ముడైనా కావాలి’ అంటాడు అరిస్టాటిల్.

ఈ మాటలను సీరియల్ పాత్రలకు అన్వయిస్తే వారు ఏ కేటగిరీ కిందకు వస్తారో … ప్రేక్షక విజ్ఞులే నిర్ణయించాలి.

మరి మీరేమంటారు బ్లాగర్జీ...... ?

అఖిలాంధ్ర సీరియల్ ప్రేక్షకులూ..

నాణానికి అటూ - ఇటూ

2011-03-08T12:00:00.000-08:00

ప్రకృతివి నీవు

పురుషాహంకార సమాజానికి నిలువెత్తు ఆకృతివి నీవు

వెలిగే చుక్కవు నీవు

స్వేచ్ఛ అనే రెక్కలు తెగిన పక్షివి నీవు

సృష్టికి మూలం నీవు

నీ అస్తిత్వాన్ని చాటితే గర్భంలోనే లయించే పిండం నీవు

ఆకాశంలో సగం నీవు

శూన్యంలో సగాన్ని పొంది శూన్యంగానే మిగిలిపోయే జీవివి నీవు

మమతలు పంచే అమ్మవు నీవు

అంగట్లో అమ్ముడు పోయే అందాల బొమ్మవు నీవు

తరాల నడుమ వారధి నీవు

తరతరాలుగా కన్నీళ్ళు కార్చినా ఎండిపోని అంబుధి నీవు.

పేగు కాలిన వాసన( ఎ.ఎన్.జగన్నాథ శర్మ) కథా సంపుటి - పరిచయం

2011-03-01T02:53:00.000-08:00

గత అయిదుసంవత్సరాలుగా ప్రతిఏటా ఒక ఉత్తమ కథల సంపుటికి మాడభూషి రంగాచార్య ట్రస్టు, రచయితకి 5000 రూ. నగదు బహుమతి,మెమెంటోతో పురస్కారం అందచేస్తోంది. 2011సంవత్సారానికి గాను మాడభూషి రంగాచార్య స్మారక పురస్కారం -శ్రీ ఎ.ఎన్.జగన్నాథశర్మ గారి పేగుకాలిన వాసన కథా సంపుటికి లభించింది. ఫిబ్రవరి 25,2011 న జరిగిన సభలో శ్రీ శర్మగారు ఈ పురస్కారం అందుకున్నారు.

కథా సంపుటి రచన ఎ.ఎన్. జగన్నాథ శర్మ

ప్రతులకు:

పాలపిట్ట ప్రచురణలు

16-11-20/6/1/1, 403,

విజయసాయి రెసిడెన్సీ, సలీంనగర్, మలక్‌పేట,
హైదరాబాద్- 500 036
వెల 125.

పేగుకాలిన వాసన కథా సంపుటి - పరిచయం

కొన్ని కథలు ఆహ్లాదాన్నిస్తాయి. కొన్ని కథలు ఆవేశాన్ని రగిలిస్తాయి. మరికొన్ని కథలు తీరని మన కలలకీ, ఆశలకీ రెక్కలు తొడిగి ఊహాలోకంలో విహరింప చేస్తాయి. అతి తక్కువ కథలు మాత్రమే మన కళ్ళకు వాస్తవికత అనే కళ్ళజోడు తొడిగి, అంతవరకు మనం చూడని, చూడలేని జీవితపు మూలల్ని(మూలాల్ని) స్పష్టాతి స్పష్టంగా చూపుతాయి. ఆలోచింపచేస్తాయి. అటువంటి కథలకు సాహితీ లోకంలో ఎప్పటికీ శాశ్వతత్వం ఉంటుంది.

ఎ.ఎన్. జగన్నాథ శర్మ పేగు కాలిన వాసన కథలు ఈ కోవకు చెందినవి. దిగువ మధ్య తరగతి జీవితాల్లోని వివిధ కోణాలను చిత్రించిన ఈ కథలను చదివినప్పుడు మనం నివసిస్తున్న సమాజం పై కసీ, ఛిద్రమైన జీవితాల పట్ల జాలీ, వారి కోసం ఏదో చెయ్యాలనే తాపత్రయం, ఏదీ చెయ్యలేని నిస్సహాయతా కలగలిసిపోయి ఒకానొక అచేతన స్థితికి చేరుకుంటుంది మనసు. ఈ కథలను చదువుతున్నప్పుడు మనం ఏ అనుభూతిని పొందుతామో సరిగ్గా అదే అనుభూతితో రచయిత రాసిన కథలివి. అందుకే ఈ కథలను చదువుతున్నప్పుడు మనం పీల్చేది పేగు కాలిన వాసన ని మాత్రమే కాదు. ఛిద్ర జీవితాలకోసం అలమటించే రచయిత గుండె కాలిన వాసన కూడా.

దిగువ మధ్య తరగతి జీవితాల్లోని విషాదాన్ని, వేదనను, దారిద్ర్యాన్ని, బలవంతుల దౌర్జన్యాలనీ, పరపీడన పరాయణత్వాన్ని, పిడికెడు అన్నం కోసం దిగజార్చుకుంటున్న విలువల్నీ రచయిత కరుణ రసాత్మకంగా చిత్రించారు. ఈ కథలన్నీ వాస్తవ జీవితాన్ని చిత్రించినవే అయినా ఆ వాస్తవ జీవితాల్లోని వ్యథార్త జీవిత యాథార్థ దృశ్యాలన్నీ మనల్ని భయపెడతాయి. వెంటాడి వేధిస్తాయి. వేదన రగిలిస్తాయి. ఆలోచించడం తప్ప మరేమీ చేయలేని మన చేతకానితనాన్ని, శూన్య హస్తాలనీ వెక్కిరిస్తూనే ముందుకు తీసుకుపోతాయి. మళ్ళీ మళ్ళీ చదివేలా చేస్తాయి.

ఈ సంపుటి లోని చాలా కథలు మధ్య తరగతి జీవితాలకు అద్దం పట్టిన కొడవటిగంటి కుంటుంబరావు, కాళీ పట్నం రామారావు, తిలక్ వంటి రచయితలను గుర్తు చేస్తాయి. అంత మాత్రాన ఈ కథలు వాటికి అనుకరణలూ, అనుసరణలూ కావు. ఈ సారూప్యతకి కారణం వీరందరి కథా భూమిక ఒకటే కావడం. వీరందరూ మధ్యతరగతి జీవితాలు అనే నేలపై వాస్తవికత అనే విత్తనాలు నాటి కథల పంటలు పండించిన రచయితలు. నేల ఒకటే అయినా పండే పంటలు భిన్నమే కదా. వాటిని ఆస్వాదిస్తున్నప్పుడు కలిగే రుచీ భిన్నమైనదే. అలాగే ఈ రచయితల ఇతివృత్తమూ, కథన శైలీ వేటికవే ప్రత్యేకతను కలిగి ఉన్నప్పటికీ ఏదో అంతస్సూత్రం మాత్రం వీటిని ఒకే చోట బంధించేలా చేస్తుంది.

పేగుకాలిన వాసన సంపుటి లోని చాలా కథల్లో మధ్య తరగతి జీవితాలను, కోరికలను చిన్నా భిన్నం చేసే ఆకలీ, దానికి మూలమైన దారిద్ర్యం భిన్న రూపాల్లో విలయతాండవం చేస్తుంది. మధ్యతరగతి మనుషులు ఏ విలువలనైతే నమ్ముకుని, ఊపిరనుకుని బతుకుతారో చివరికి ఆ విలువలనే జానెడు పొట్టకోసం అమ్ముకునే, లేదా చేజార్చుకునే పరిస్థితిని నిప్పుబొమ్మ, తెగిపడిన పావురం రెక్కలు అనే కథలు నిరూపిస్తాయి. నిప్పుబొమ్మ లోని ఆమె (పేరులేదు) మరిదికి అమ్ముడు పోవడాన్ని కొంతవరకైనా సమర్థించగలమేమో కాని తెగిపడిన పావురం రెక్క లో కొన్ని అవసరాలకు భార్యనే పావుగా వాడుకునే శంకరాన్ని సమర్థించలేం. రచయిత కూడా సమర్థించలేదు. అనేక రకాలుగా అనేకులు బతుకుతుంటారు. వారిలో శంకరం ఒకడు. అంతే అని వ్యాఖ్యానించి శంకరం వంటి వ్యక్తులుంటారని తెలియజేస్తారు. ఈ కథలో వనజాక్షి పాత్రమీద కూడా మనకి ప్రత్యేకమైన సానుభూతి కలగదు. ఇంటరు వరకూ చదువుకున్న అమ్మాయి ఏదైనా ఉద్యోగానికి ప్రయత్నించవచ్చు కదా. భర్తకు లొంగవలసిన అవసరం ఏమిటి అన్పించక మానదు. అయితే రచయిత శంకరం పాత్ర గురించి చెప్పిన మాటలు ఈమెకి కూడా అన్వయించుకుంటే సరిపోతుంది.

మధ్యతరగతి చావు, చేతులు తెగిన హృదయం, శవం వంటి కథలు మరణాన్ని, మానవత్వపు విలువల్నీ కూడా శాసిస్తూ తన చుట్టూ తిప్పుకోగలిగే ధనరాకాసిని నిలువెత్తునా చూపించి భయపెడతాయి.

గాంధీ, గాజు పెంకులు – కథలు చికితిపోయిన నాటక రంగాన్నీ, రంగస్థల నటుల జీవితాల్నీ అద్దం పడతాయి. గాంధీలో నాయకుడికి పేరు లేదు. వేషాలు వేయడం ఇతని కులవృత్తి. పొట్టకూటి కోసం

గాంధీ వేషం కట్టినా నాలుగు వేళ్ళూ నోట్లోకి పోవడం లేదు. పైగా జాతీయ నాయకుడి వేషం కట్టినందుకు నాల్రోజులు జైలుకూడు తినవలసి వచ్చింది కూడానూ. కళలకి మూల విరాట్ అయిన శివుడి లాగే జీవనగరళాన్ని గొంతులోనే నిలుపుకొని , శ్మశానం లోనే నివసిస్తున్నాడు. ఒకప్పుడు ఎంతో వైభవంగా వెలుగొందిన నాటకరంగం వెండితెర వెలుగుల్లో ఎలా వెల వెల పోయిందో , ఆ రంగాన్ని నమ్ముకున్న కళాకారుల జీవితాల్లో కళ ఎలా తప్పిపోయిందో నాయకుడి పాత్ర ద్వారా రచయిత తెలియజేస్తారు ఈ కథలో ఆఖరి వాక్యాలు కథకి ముగింపు కావచ్చునేమో కానీ పాఠకుల బుద్ధి వికసనకు అవే బీజం వేస్తాయి.

రేపటినుండి గాంధీ వేషం కట్టను. నా మనవరాలు పెద్దమనిషయింది. ఈ మూడు మూర్ల గావంచా గుడ్డ దానికి ఇచ్చేసి నేను గోచీ కట్టుకొని మరో వేషం వేస్తాను.....వేమన వేషం.

రంగస్థల కళాకారుల జీవితాల్లోని చీకటి కోణాన్ని అత్యద్భుతంగా చిత్రించిన వాక్యాలివి. ఆర్థికంగా చితికిపోయి ఆసరా కోసం ఆశగా ఎదురుచూసే కళాకారులకు సన్మానాలు చేసి శాలువలూ, కప్పులూ ఇచ్చే బదులు బతకడానికి తోవచూపించి ఆదుకోవడం ఉత్తమమనే సందేశాన్నిస్తుంది గాజుపెంకులు కథ.

చుక్కెదురు, మళ్ళీ ఖాళీ ఆకాశం, అన్నదాతా సుఖీభవ కథలలో కూడా ఆకలీ, దారిద్ర్యమూ పెద్ద పీట వేసుక్కూర్చుంటాయ్. వివిధ వృత్తులను నమ్ముకున్నా పొట్ట గడవని చితికిన బ్రతుకులు అవన్నీ. సహస్ర వృత్తుల సహస్ర చిహ్నాల్ అని శ్రీశ్రీ చెప్పినట్టుగా శ్రమ శక్తికే కాకుండా ఆకలీ, దారిద్ర్యానికి చిహ్నాలుగా మారడం ఖేదదాయకం.

పై కథలకు భిన్నంగా మార్నింగ్ గ్లోరీ, పయనించే ఓ చిలుకా, గుండె తోటలో నీలి గోరింట, ఓనమాలు, నొసటి సూరీడు నాన్నంటే, గూడు బండిలో నాన్న, ఉద్ధరిణి మొదలైనవి వేటికవే ప్రత్యేకమైన ఇతి వృత్తంతోనూ, కథల శైలి తోనూ రూపుదిద్దుకొని పాఠకుల గుండె తోటలో నీలి గోరింటలు పూయిస్తాయి.

ఈ కథా సంపుటికంతటికీ తల మానికమైన కథ – పేగు కాలిన వాసన. ఈ కథను రచయిత ఉత్తమ పురుషలో చెప్పారు. వర్షం నాటి రాత్రి జట్కాబండిలో మనని కూచో పెట్టి రచయితే జట్కావాలాగా మారి అలవోకగా కథను ముందుకు నడిపిస్తారు. జట్కాబండి అంత వడిగాను, లయబద్ధంగానూ సాగిపోతుందీ కథ.

పసితనం నుండీ దరిద్రంతో సహవాసం చేసిన ఒక వ్యక్తి జీవితంలో ఎదగాలనే కోరికతో కుటుంబ బంధాలను తెంపుకుని దూరంగా పారిపోయి జట్కా తోలుకుంటూ ఒంటరిగా బ్రతుకుతుంటాడు. ఒక వర్షం కురిసిన రాత్రి అతని జట్కాలో బొటన వేలు లేని తన తండ్రి లాంటి వ్యక్తి ఎక్కినపుడు అతని మనసులో రేగిన ఆలోచనలే ఈ కథకు రూపం ఇచ్చాయి. ఒక్కసారిగా అతనికి గతమంతా కదలినట్టవుతుంది. ఏదో ఒక అవసరం కోసం తండ్రి తన వేళ్ళను యంత్రానికి బలి ఇవ్వడం, అమ్మ అనారోగ్యం, అక్క ఆప్యాయతా, తన బాల్యం అన్నీ కళ్ళముందు మెదలడంతో వారిని ఎలా అయినా చూడాలనే కోరిక బలంగా వేళ్ళూను కుంటుంది. దరిద్రాన్ని అసహ్యించుకునో లేక భయపడో పారిపోయిన అతను ఈ పదేళ్ళనూ సాధించినదేమీ లేదు. మరికొంత దరిద్రాన్ని తప్ప.

నా అన్న వారిని చేజేతులా దూరం చేసుకొని దారిద్ర్య సాగరాన్ని ఒంటరిగా ఈదలేక ఉక్కిరి బిక్కిరి అవడం తప్ప . అందుకే చివరికి అనుకుంటాడతను

దేనికి దూరంగా పారిపోదలచానో అది నాకు సాధ్యం కాలేదు. ఎల్లెడలా ఒకే దృశ్యం ఒకే జీవితం. రాకాసి లోయ అంతటా వ్యాపించి ఉంది. క్రూర మృగాలు, మారణాయుధాలు, మంత్ర తంత్రాలు నాలాంటి కుటుంబీకుల కోసమే పొంచి ఉన్నాయనిపించింది. నా వాళ్ళను నేను రక్షించుకోవాలి. అందుకు సన్నధ్ధం కావాలి.

ఆకలీ దరిద్రం ఎక్కడ లేవు. దరిద్రాన్ని చూసి భయపడడం కన్నా దరిద్రం మరోకటి లేదు. జీవితాన్ని ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాలి గానీ బంధాలను తెంచుకుని పారి పోవడం అనుచితం.... అనే గొప్ప స్ఫూర్తిని ఈ కథ అందిస్తుంది. అద్భుతమైన కథన శైలీ, నిర్మాణ శిల్పమూ ఉన్న విలువైన కథ యిది.

సుమారు 500 కథలు రాసి లబ్ధ ప్రతిష్ఠులయిన ఎ.ఎన్. జగన్నాథ శర్మ గారి కథానిర్మాణ శైలి గురించి గానీ, పదప్రయోగం, వాక్య విన్యాసం వంటి విషయాలను గురించి చెప్పడం సూర్యుడి ముందు దివిటీ పట్టడం లాంటిది. ఉత్తరాంధ్ర గర్వించ దగ్గ అతికొద్ది గొప్ప కథకుల్లో వారు ఒకరు. ఉత్తరాంధ్ర మాండలికపు నాడిని అతి వాడిగా పట్టుకోగలిగిన రచయితగా ఈ సంపుటిలోని శవం కథ ద్వారా మరోసారి నిరూపించుకోగలిగేరు. జాబిల్లి నుండి వెన్నెల జాలువారినంత అలవోకగా కథక చంద్రుడి కలం నుండి కథా చంద్రికలు జాలువారతాయి. వెన్నెల్లో ఉండే స్వచ్ఛతా, సారళ్యమూ, సౌందర్యమూ వీరి కథల్లో నిబిడీ కృతమై ఉంటాయి. కానీ ఈ వెన్నెల మనసుకి మత్తెక్కించి జోలపాడి నిద్రపుచ్చే వెన్నెల కాదు. నిద్రాణమై ఉన్న జగతిని జాగృత పరిచే వెన్నెల. జీవితపు చీకటి కోణాలను కూడా దర్శించి ఆ చీకట్లను తొలగించడానికి ప్రయత్నించే పదునైన వెన్నెల. గుండెలను చీల్చే కత్తి వాదర లాంటి

వెన్నెల.
ఈ కథా చంద్రికలను సాహితీ ప్రియులందరూ ఆస్వాదించి తీరవలసిందే. మంచి మనసున్న ప్రతి ఒక్కరూ మెచ్చుకొని తీరవలసిందే.

వంటింటి విష(య)ములు

2011-01-06T11:31:00.001-08:00

కన్యాశుల్కం (సినిమా)లో గిరీశం వెంకటేశాన్నడుగుతాడు ,బుచ్చమ్మని చూస్తూ.

“ఈ ప్రపంచకంలో ఏముండునూ?” అని.

‘విడోస్’ అని వెంకటేశంతో చెప్పించాలని అతని ఉద్దేశం.

కానీ వెంకటేశం ‘చేగోడీలు’ అంటాడు ఇంతలేసి కళ్ళతో ఎదురుగా కనిపించిన వస్తువుని ఆశగా చూసి.

ఒకవేళ మీరూ గిరీశంలాగే మీ పిల్లల్ని “వంటింట్లో ఏముండునూ” అని అడిగేరనుకుందాం.

పోపుల డబ్బా, గ్యాస్ పొయ్యి, గ్రైండరూ అని చెప్తారని మీ ఉద్దేశం. కానీ అమ్మ జడతోనో, బామ్మ ఒళ్ళోనో ఆడుకుంటూ, ఠీవిగా టీవీ సీరియల్స్ చూసే పిల్లలైతే ఏం చెప్తారో మీకు తెలుసా?

చిన్న క్విజ్. చెప్పుకోండి చూద్దాం.

‘యథా రాజా తథా ప్రజా’ అన్నట్టు సీరియల్స్ చూసే పిల్లల తల్లులైతే ఠక్కున చెప్పేస్తార్లెండి.

కానీ సీరియల్స్ చూడని, లేదా చూడలేని, లేదా చూడకూడదని భీష్మించుకున్న అభాగినుల కోసం

ఆ సమాధానం చెప్పేస్తున్నా.

చెప్పకుండా సస్పెన్సుతో చంపడానికి నేనేమైనా సీరియల్ కిల్లర్ నా.

‘పాయిజన్ అండీ బాబూ. స్పెల్లింగ్ తో సహా రాసుంటుందండీ.... ఒట్టు!!(ఒకటోసారి)

ఏవిటీ...పాయిజన్ అనగానే పక్కలో పాయిజన్ సీసా పగిలినట్టనిపిస్తోందా?!

లేక ఈ కలభాషిణికి మరీ తోస్తున్నట్టులేదు. హాయిగా కలలు కంటూ కూర్చోకుండా ఈ కలవరింతలూ, కట్టుకథలూ ఏవిటీ అనిపిస్తోందా.

ఇది కట్టుకథ మాత్రం కాదండీ.

ఒట్టు (రెండోసారి)కావాలంటే మీరూ చూడండి సీ.....రియల్.

అన్నింటా కాకపోయినా నాల్గింట మూడొంతుల సీరియల్స్ లో ఉప్పు, పంచదార వంటి వంటావసర వస్తువులతో పాటు దర్జాగా ఓ అందమైన గాజు సీసాలో తెల్లగా మెరిసిపోతూ కనిపిస్తుందది.

సరే. దాన్ని పక్కన పెడదాం.

మరో చిన్న క్విజ్ పెట్టనా?

మీరు కాఫీ గానీ, టీ గానీ, అథవా పాలో, పాయసవో గానీ తయారు చేస్తే ఏం కలుపుతారు?

పంచదార....

ఏడిసినట్టుంది. ఇది కూడా క్విజ్జేనా అని విసుక్కుంటే మీరు పప్పులో కాలేసినట్టే.

పోనీ మరో ఛాన్సిస్తాను. ఆలోచించండి చూద్దాం.

ఏముందీ ?

మొగుడు మరీ ముద్దొచ్చి సరసాలాడాలనిపిస్తేనో లేదా మేనబావతో మేలమాడాలనిపిస్తేనో,

ఇంటికి కొత్తల్లుడొస్తేనో పంచదారకి బదులుగా సరదాగా ఉప్పో, మిరప్పొడో కలుపుతాం అనచ్చు.

అలా అంటే కూడా మళ్ళీ తప్పులో కాలేసినట్టే.

మీకు తెలుసునో లేదో గానీ సీరియల్స్ లో మాత్రం అత్తలకి, కోడళ్ళమీద గానీ, కోడళ్ళకి తోడికోడళ్ళమీద గానీ కోపం వస్తే ఎంచక్కా పంచదార బదులుగా పక్కనే ఉన్న పాయిజన్ ని కలిపేస్తారు. ఒట్టు(ముచ్చటగా మూడోసారి)

ఆ తర్వాత విషం కలిపిన పదార్ధాన్ని బలిపశువుతో తాగించడానికి తేనెపూసిన కత్తుల్లా,

క్లోజప్ లో పువ్వుల నవ్వులు రువ్వుతూ వంటింటి గుమ్మంలోంచి అవతలికి అడుగు పెడతారు.

అయితే ఇలా గుమ్మం దాటిన వాళ్ళు బలిపశువుల గుమ్మం చేరడానికి ఒక్కోసారి ఒక రోజుగానీ లేదా ఒక వారం గానీ పట్టచ్చు.

ఆ విషయం అది డైలీ సీరియలా లేక వీక్లీ సీరియలా అనే దానిమీద ఆధారపడి ఉంటుంది.

అయ్యో!! ఈ విష పదార్థాన్ని అవతలి వాళ్ళు తాగితే ఏమై పోతారో, అసలు తాగారో లేదో అన్నది మాత్రం తేలకుండా హారిబుల్ సస్పెన్స్ లో ఉండిపోతుంది, కొంతకాలం పాటు.

ఆ రహస్యం తెలిసినా నేను విప్పనండీ....ఎందుకంటే ప్రస్తుతం ఈ చర్చ వంటింటి విష(య)ములకే పరిమితం కాబట్టి.

ఎంతైనా లావుపాటి పిన్నిగార్లు కదండీ. ఈ గుమ్మం నుండి ఆ గుమ్మం చేరడానికి ఆ పాటి సమయం పట్టదుటండీ. మీరూ, మీ ఆత్రమూనూ అని ఆ సదరు సీరియల్ దారులు ప్రేక్షకులకి కితకితలు పెట్టి ఊరుకో పెట్టేస్తారు.

భారీ సీరియల్సూ, అతి భారీ తారాగణమూనా....మజాకానా...

సాధారణంగా ఇలాంటి సీరియళ్ళలో అసలు బలిపశువుని బలి కానీయకుండా మరో బలిపశువు తప్పకుండా అడ్డుకుంటుంది. (అచ్చం మన నిజం సినిమాల్లోలాగే).

అది ఇంటి కుక్కో (కుక్క అండీ...వంటవాడు కాదు) లేక మింటి పిల్లో.

(ఎవరూ పెంచక పోయినా సరిగ్గా బలి కావడానికే వచ్చిన బలి దేవతలా మింటినుండి గెంతి వస్తుంది ఇది). కొండొకచో తరతరాలుగా ఆ ఇంటినే నమ్ముకుని ఉండే విశ్వాసం గల కుక్కల్లాంటి రామయ్యో లేక సీతమ్మో.

ఇంతకీ మన బలిపశువుని రక్షించడానికి వచ్చిన మరొక బలిపశువు ఏది??

లేక ఎవరు??

ఇంటి కుక్కా ….

మింటి పిల్లా…….

రామయ్యా....

సీతమ్మా....

క్రూరమృగాల్లాంటి లేడీ కిల్లర్స్ నుండి లేడి పిల్లలాంటి లేడీ ఎలా తప్పించుకుంది?ఇలా ఎన్నిసార్లు తప్పించుకుంది? తప్పించుకొని ఆ కిల్లర్స్ కి ఎలా బుద్ధి చెప్పింది?!

చూసారా .... కథ వింటుంటేనే క్లైమాక్స్ తెలుసుకోవాలని ఎంత ఆసక్తి కలుగుతోందో మీలో.

మరి ఇక చూస్తే... ఇంకేమైపోతారో.

ఏమైపోతారూ? సీ(రియల్)రియస్ ప్రేక్షకులైపోతారు

కానీ... ఈ విషయాలు తెలుసుకోవాలంటే మాత్రం మీరు ఒకటో రెండో ....

అమ్మా... ఆశ !! వారాలో నెలలో అనుకుంటున్నారేమో.

సంవత్సరాలండీ బాబూ.

అక్షరాలా... సం....వత్సరాలు... నిరీక్షించవలసి ఉంటుంది- సహనంతో.

సహనం స్త్రీకి ఆభరణం అన్నారు కదండీ. ఈ ఆభరణాన్నే నమ్మి మన సీరియల్ స్పాన్సరర్లు, డైరెక్టర్లు క్యాష్ చేసుకుంటున్నారు. ఒకవేళ మీరు ఇంకా సహన వంతులైతే పైన అక్షరాల్లో చెప్పబడిన ఒకటో, రెండోను అంకెల్లో పక్క పక్కనే రాసి చూసి 12 సంవత్సరాలుగా సాగదీయవచ్చు.

ఆ తర్వాత 12 సంవత్సరాల నిడివి గల సుదీర్ఘ సీరియల్ చూసిన ఉత్తమ ప్రేక్షకురాలిగా “సహనశ్రీ” కిరీటం కూడా పొందవచ్చు.

విష్యూ గుడ్ లక్.

శుభం భూయాత్.

హెచ్చరిక/ సవాల్.

సోదరీ!!

చదువరీ!!

నీవు పరిపూర్ణ స్త్రీ వియా? ఒక్క ఎపిసోడూ మిస్సవకుండా టీవీ సీరియల్ చూసే సహనం నీలో ఉన్నదా? ఒకవేళ ఉండిననూ కూడా సీరియల్ చూడని యడల….విక్రమార్కురాలి వలె నీ శిరస్సు వెయ్యి వ్రక్కలగును గాక!!

(ఒక వేళ చూసినా అవుతుందనుకోండి. అది వేరే సంగతి మాత్రం కాదు. అదే అసలు సంగతి).

ఆమె !!

2010-12-25T20:09:00.000-08:00

చందమామలో సూర్యతేజాన్ని రంగరించి

కలువరేకులకు మెరుపుకాంతి నలది

కలువల మధ్య సంపెంగను పూయించి

సంపెంగకి సాయంగా అరవిచ్చిన గులాబీని అరువిచ్చి

ఆ గులాబీ మీద మంచు ముత్యం లాగా

మంచి నవ్వును మెరిపిస్తే

అది తేనెల వాననూ వెన్నెల సోననూ కురిపిస్తే

ఇన్ని అందాలను సన్నజాజి మోయలేదేమోనని బ్రహ్మ బెంగపడి

పూచిన గున్నమామిడిమీద ఆ ముఖ చంద్రుణ్ణి మెరిపిస్తే......

* * * * *

ముద్దమందారం లోని ముగ్థత్వం

గులాబీ లోని గుబాళింపూ

మల్లెలోని మృదుత్వం

సన్నజాజి సన్నని సౌరభం కలగలిపి ఒంటికి తైలం పూసి

మంచితనం అనే మంచి గంధంతో నలుగు పెట్టి

సహజత్వాన్నీ సజీవత్వాన్నీ వలువలుగా నేసి

మానవత్వపు మేలి ముసుగు తొడిగితే............. ....................ఆమె ?

* * * * *

ఆమె..................

వెండితెరకే వెలుగునిచ్చిన వెండివెన్నెల కొమ్మ

రసిక హృదయాలను దోచిన రంగారు బంగారు బొమ్మ

కరుణ రసావిష్కరణంలో కరగించే కలికి రెమ్మ

సరస శృంగార దీప్తిని వెలిగించే సావిత్రమ్మ

ఆమె -

సినీ వినీలాకాశంలో వెలిగే జాబిల్లి

కళామతల్లి సిగలో విరిసిన సిరిమల్లి

నటనకే భాష్యం చెప్పిన మహా తల్లి

తెలుగు సినీవాకిట దిద్దిన ముద్దుల రంగవల్లి

* * * *

ఆమె -

సోగకన్నుల ఆ వాలు చూపు

తెలుగు ప్రేక్షక హృదయాల నూపు

ముచ్చటైన ఆ మూతి ముడుపు

మరునికే మరి మరి మరులు గొలుపు

ముని పంట పెదవి నొక్కే తీరు

పడుచు గుండెలను చీల్చే మంచు కఠారు

జాణతనము, చానతనము కలబోసిన చిలిపితనము

కనుల పండువగా రూపు కట్టే నిండైన తెలుగు ధనము

* * * * *

ఆమె -

నటనలు తెలియని నటీమణి

నటనలోనే జీవించిన విదుషీ మణి

జీవన పాత్రను పోషించ లేని అలివేణి

నలభైలోనే అరవై నిండిన అసంపూర్తి పాత్రధారిణి

* * * * *

ఆమె -

నవ రసాలను ప్రేక్షకులకు పంచి ఇచ్చి

తాను మాత్రం విషాదాన్నే గ్రోలిన నవరస కథానాయిక

సంతోషపు వెన్నెల కోసం కడదాకా వేచిన అభిసారిక

కలవరించే మన(సు)లను కలలో మాత్రమే వరించే మధుర స్వాప్నిక !!

ఆ రోజు...

2010-08-24T12:23:00.000-07:00

వారంలో ఏడో రోజు
సాయంత్రం ఏడో గంట
లేజర్ షోలో ఏడో రంగు

ఒక్క క్షణం ఆగింది
మరుక్షణం బాంబై పేలింది
పచ్చటి నేలతల్లి
నెత్తుటి చీరను కట్టింది

అహింసో పరమోధర్మమంటూ చాటే
తథాగతుని కంఠం వణికింది
హింసకు సాక్షిగా నిలిచిన నిలువెత్తు
విగ్రహం సిగ్గుతో తల వంచింది

కూల్ డ్రింక్ సీసా పై నెత్తుటి మరకలు
ఐస్ క్రీం కప్ లో మాంసపు తునకలు
అమాయక జీవులపై దానవత్వపు ఘాతుకాలు
అణువంతైనా దయలేని భగవంతుడి శాపాలు

మానవత్వమే లేని (అ)మానవుడా!!
శిలా రూపంలో నిలిచిన భగవంతుడా!!

ఒక్కసారి మీరు కూడా మనుషులు కండి
నిలువునా మానవత్వాన్ని నింపుకోండి
గాలిలో కలిసిన ప్రాణాల కోసం
గాయపడిన ప్రాణుల కోసం
మాలా వెక్కి వెక్కి ఏడవండి......

(ఆగష్టు 25,2007 లుంబిని పార్క్, గోకుల్ చాట్ జంట బాంబు పేలుళ్ళు జరిగి మూడు సంవత్సరాలు.బాధితులకు కన్నీటి నివాళులు అర్పిస్తూ...)

వదల బొమ్మాళీ....వదల.

2010-08-13T11:28:00.000-07:00

ఈమధ్య బాగా పాపులర్ అయిన డైలాగ్ ఇది. అరుంధతి సినిమా రిలీజయ్యాక అందరి నోటా ఇదే మాట. అయితే చాలామందికి ఈ బొమ్మాళి పేరిట శ్రీకాకుళం జిల్లాలో రెండు గ్రామాలున్నాయని తెలియకపోవచ్చు. వినడానికి తమాషాగా అనిపించినా ఇది నిజం. వాటి పేర్లు కోట బొమ్మాళి, సంత బొమ్మాళి . ఇవి ప్రత్యేక మండలాలు కూడా.

కోట ఉన్న ఊరు కాబట్టి కోటబొమ్మాళి, సంత జరిగే ఊరు కాబట్టి సంత బొమ్మాళి అయి ఉంటుందని అని ఎవరైనా ఊహించవచ్చు. కానీ అసలు బొమ్మాళీ అంటే?

అరుంధతి లో బొమ్మాళీకి దీనికి ఏమేనా సంబంధం ఉందా అనుకుంటున్నారా. అబ్బే. బొత్తిగా సంబంధం లేదు. సినిమాలో అందమైన బొమ్మలాంటి అమ్మాయి అనే అర్ధంలో రచయిత కాయిన్ చేసిన మాట అది.

కానీ ఈ బొమ్మాళీ కథ కూడా ఆసక్తికరంగానే ఉంటుంది.

కోట బొమ్మాళి అసలు పేరు వనమాలి కోట. టెక్కలి వంశ రాజుల్లో ఒకడైన వనమాలి తన పేరిట వనమాలి కోట అనే గ్రామాన్ని నిర్మించాడు. అది కాలక్రమంలో కోట వనమాలి అయింది. ఒరియా భాషలో వకారం బకారం అవుతుంది కాబట్టి వనమాలి బనమాలి గామారి ఉచ్చారణ సౌలభ్యం కోసం బొమ్మాళి అయింది.

కళింగ దేశ చరిత్ర ( రాళ్ళబండి సుబ్బారావు, 1930 ) గ్రంథంలో టెక్కలి రాజ వంశస్థులయిన శ్రీ లక్ష్మీనారాయణ హరిచందన జగద్దేవు రచించిన టెక్కలి కాదంబ రాజుల వంశేతిహాసము అనే వ్యాసంలో ఈ వివరాలు పొందు పరచబడ్డాయి.ఆ వ్యాసం ఆధారంగా వనమాలి చరిత్ర చూడండి.

పద్మనాభుడు అనే టెక్కలి రాజుకు వీరభద్రుడు, చంద్రశేఖరుడు అనే ఇద్దరు కుమారులు ఉన్నారు. వీరభద్రుడు వీరభద్రుడై ప్రస్తుతం కోట బొమ్మాళి అని పిలవబడే కోటబొమ్మాళి సముద్ర తీర ప్రదేశాన్ని ఆక్రమించి పాలించాడు. అప్పటి ఉత్కళ రాజు వీరభద్రుడి విజయ క్రీడలకు శ్లాఘిస్తూ బోడోజన్మ అనే బిరుదు ఇచ్చి ఆ ప్రాంతానికే కాక జుల్మూరి కోటకుకూడా అధికారిగా చేసాడు.. చంద్రశేఖరుడు వారసత్వంగా వచ్చిన టెక్కలి రాజ్యానికి రాజయ్యాడు.
ఇతను తన సోదరపుత్రుడైన వనమాలిని టెక్కలిలో కాలు మోపకుండా

చేసాడు. వనమాలి తన తండ్రి వశపరచుకున్న ప్రదేశంలో తన పేరిట ఒక గ్రామాన్ని నిర్మించాడు. అది వనమాలి కోట అని పిలవబడుతూ కాలక్రమంలో కోట వనమాలి అయింది. వకారం ఉత్కళ (ఒరియా) భాషలో బకారం అవుతుంది కాబట్టి వనమాలి బనమాలి అయి ఉచ్చారణ సౌలభ్యంకోసం బొమ్మాళి అయింది.

చంద్రశేఖరుడు వనమాలిని తన జోలికి రాకుండా బొమ్మాళి రాజ్యానికి, తన రాజ్యానికి మధ్య సరిహద్దులలో ఒక గ్రామంలో త్రిలింగ దేశపు సర్దారును కాపలా పెట్టారు. ఆ గ్రామం ఇప్పుడు తిర్లంగి (త్రిలింగ) అని వ్యవహరించబడుతోంది. ఆ తర్వాత ముసల్మానులు విప్లవకారులై కోట బొమ్మాళిని ఆక్రమించారు. ఈ మహమ్మదీయులే పాత టెక్కలిని స్వాధీన పరచుకుని తురకల కోటని కట్టి నివసించారు. కోటబొమ్మాళికి సమీపంలో అగ్బరుపూరు ( నేటి అక్కవరం ) గ్రామాన్ని కూడా నిర్మించి నివసించారు. చంద్రశేఖర జగద్దేవుడు మహమ్మదీయులను తరిమికొట్టి పర్వత మధ్యలో దుర్భేధ్యంగా చింతామణి కోటను కట్టించాడు.

టెక్కలి రాజయిన వనమాలి పేరిట ఈ రెండు గ్రామాలే కాకుండా కంచిలి మండల పరిధిలో బొనమాలి పేరుతో మరొక గ్రామం కూడా ఉంది. ఒరియా వారిలో బనమాలి (వనమాలి-విష్ణుమూర్తి) పేరు వ్యక్తినామంగా విరివిగా కనిపిస్తుంది.

ఇదండీ బొమ్మాళి కథ. బావుంది కదూ.

కవితామృతాన్ని కురిపించిన తిలక్

2010-08-01T04:31:00.000-07:00

వెన్నెల్లో అందమైన ఆడపిల్లలు ఆడుకుంటూ ఉంటే
కొబ్బరాకుల మధ్యనుండి పున్నమి చంద్రుడు అమృతం కురిపిస్తూ ఉంటే
నిశ్శబ్దంగా ఒక వెన్నెల బిందువు కొబ్బరి మొవ్వలో రాలి పడితే
ప్రియురాలి కాలి మువ్వ మధురంగా సందడి చేస్తే
జూకామల్లె పరిమళంతో పిల్ల తెమ్మెర మృదువుగా ఒళ్ళు నిమిరితే

అది తిలక్ కవిత్వం అవుతుంది. ఆ కవిత్వపు లోతులు చవిచూసిన వారికే అతని సుకుమార హృదయం ఆవిష్కృతమవుతుంది. ఆ సున్నిత హృదయంలోని ఆర్తి, కరుణరసాభివ్యక్తి పాఠకులకు నిత్య వసంతానుభూతి కలిగిస్తుంది. వారి మనసులను కరుణరసకాసారాలుగా మారుస్తుంది.

వంతెన కింద పిల్లాణ్ణి ప్రసవించి మూర్ఛిల్లిన స్త్రీ మూర్తిని చిత్రించినా, చిన్నసైజు జీతగాడైన తపాలా బంట్రోతును కళ్ళముందు సాక్షాత్కరింపజేసినా, ఆర్ద్రత నిండిన మనసుసుకవి తిలక్ ఒకడే అలా మనఃఫలకం మీద అద్దగలడు. కన్నీరుగా కరిగిన గీతికగా మార్చగలడు. కఠిన శిలనైనా కన్నీటి జడులతో తడిసిన దయా పారావతాలుగా మలచగలడు. అతని కవిత్వం అనితర సాధ్యం. అతను మూర్తీభవించిన మానవత్వం.

కుందుర్తి వారు చెప్పినట్లుగా వాల్మీకి నుండి నేటివరకూ కవులందరూ కరుణరస వాదులే. కరుణ రసావేశం తో కవిత్వం రాసినవారే. పక్షుల శోకం వాల్మీకి నోట శ్లోకంగా పలికి రామాయణమైంది. పీడిత వర్గాల శోకం చూసి చలించిన ఆధునిక కవిలోని ఆర్ద్రత అభ్యుదయ కవితగా ఆవిష్కరింపబడింది. ఆభ్యుదయ కవికి పేదవర్గాల పట్ల ఎంత సానుభూతి ఉందో వారి పేదరికానికి కారకులైన ధనిక వర్గాల పట్ల, సమాజం పట్ల అంతకు రెట్టింపు కోపం ఉంది. దోపిడీ వ్యవస్థ పై తన ఆగ్రహాన్ని వ్యక్తం చెయ్యడానికి భయంకరమైన కొత్త పదబంధాలు సృష్టిస్తూ పరుష పదజాలంతో నిందిస్తాడు అభ్యుదయ కవి. భావ, అభ్యుదయకవులకి వారధిగా నిలిచిన తిలక్ కి కూడా బడుగు వర్గాల పట్ల సానుభూతి ఉంది. కానీ వారిని దోచుకుంటున్న వారిపై ద్వేషం లేదు, కసి లేదు.ఈ వ్యవస్థను సమూలంగా మార్చాలన్న తపన మాత్రమే ఉంది. బడుగు వర్గాలను ఆదుకోవడానికి ఏ దేవుడైనా దిగివస్తే బావుండునన్న ఆవేదనా, దిగిరమ్మన్న నివేదనా అతని రచనలో కనిపిస్తుంది. వీరందరి కవితా భూమిక ఒకటే. అభివ్యక్తి లోనే భిన్నత.

బడుగు జీవుల కష్టాలను శ్రీశ్రీ చిత్రిస్తే పాఠకుల కళ్ళనుండి కలకలా కన్నీళ్ళు రాలవు. ఒంట్లోని రక్తం సల సలా మరుగుతుంది. రక్త జ్వాలలూ, కలకత్తా కాళిక నాలుకలూ కళ్ళముందు ఆవిష్కృతమవుతాయి. పదండి ముందుకు, పదండి తోసుకు అంటూ కదం తొక్కుతూ పదం పాడుతూ తాము కూడా విప్లవ సైనికులుగా మారిపోవాలనే ఆవేశం కలుగుతుంది. అదే బడుగువర్గం గురించి తిలక్ రాస్తే జాలిజాలిగా కన్నీరు చెక్కిళ్ళనుండి జాలువారుతుంది. ఆ కరుణ రసానుభూతిలో గుండె బరువెక్కుతుంది. శ్రీశ్రీ – తిలక్ వీరిద్దరి కవితా భూమిక ఒకటే కానీ వ్యక్తులు వేరు. వారి అభివ్యక్తులు వేరు. అందుకే శ్రీ శ్రీ అభ్యుదయ కవి అయాడు. తిలక్ భావకవికీ, అభ్యుదయ కవికీ వారధిగా నిలిచాడు. మానవతా వాది, అనుభూతివాది అయాడు.

ఆర్తి లేదా ఆర్ద్రత అన్న పదాన్ని నిర్వచించడం చాలా కష్టం. అది ఒక అనుభవం. బాధ అనే సామాన్యార్థం చెప్పుకున్నా దాని స్థాయి వేరు, తీవ్రతా వేరు. అది భాషలో పొదగలేని భావం. మరి ఇలాంటి, భాషకందని భావాన్ని భాషలో ఒదిగించి రాయగలగడమే తిలక్ విశిష్టత. తిలక్ ఆర్తగీతాన్ని చదివినప్పుడు మాత్రమే ఆర్తి అనే పదానికి గల అసలు అర్థాన్ని అనుభవంతో గ్రహించగలం.

అభ్యుదయకవి దేవుడి పేరిట సమాజంలో జరుగుతున్న మోసాలను, దోపిడీని, మూఢవిశ్వాసాలను, పేదవారి హీనస్థితికి కారణమైన పెట్టుబడిదారి దోపిడీ వ్యవస్థమీద ఆగ్రహంతో దుమ్మెత్తిపోస్తాడు. కానీ తిలక్ పేదవారి హీనస్థితి చూసి దానికి కారణమైన దోపిడీ వ్యవస్థను నిందించడు. కన్నీరుగా కరిగిపోతాడు. అంతరాంతరాలలోనే దగ్ధమైన బూడిద అవుతాడు. ‘ఈ ఆర్తి ఏ సౌధాంతరాలకు పయనించగలదు, ఏ భగవంతుడికి నివేదించగలదు’(ఆర్తగీతం) అంటూ పరితపిస్తాడు. సమాజానికి పేదవాడిని చూపించి వాడిమీద జాలి కలిగించి చేయూతనిప్పించడమే తిలక్ లక్ష్యం. అందుకే మనల్ని 'మీరెప్పుడైనా చూసారా ? కన్నీరైనా విడిచారా ' (పిలుపు) అని జాలిగా, సూటిగా ప్రశ్నిస్తాడు. లోకంలోని దైన్యాన్ని కళ్ళకు కట్టించి తోటి మానవుడితోనే కాదు ఆఖరికి దేవుడితో కూడా కన్నీరు కార్పిస్తాడు.

ఇలాంటి దుర్మార్గులను ఎందుకు సృష్టించావని గద్దించడు. దేవుణ్ణి నిలదీయడూ, నిర్బంధించడు. 'కాసంత కన్నీరూ, మరికాస్త సంతోషపు తేనీరూ యిచ్చి నిజాయితీగా హాయి హాయిగా బతక నివ్వ' మంటూ (ప్రార్ధన) జాలిగా వేడుకుంటాడు. ‘దేవుడా రక్షించు నా దేశాన్ని’ అంటూ దీనంగా ప్రార్ధిస్తాడు. తన చేత సృష్టించబడిన మానవుడే దానవుడై పోయాడని కన్నీళ్ళు పెట్టుకున్న దేవుడి కన్నీరు కూడా తుడిచి వీధి చివరిదాకా సాగనంపుతాడు.
‘పెద్దవాడు, కన్న కడుపు. ఏంచేస్తాడు పాపం’(నిన్న రాత్రి) అంటూ భగవంతుణ్ణి కూడా మహోదార హృదయంతో క్షమిస్తాడు. అంతటి కారుణ్య మూర్తిమత్వం తిలక్ ది.

తోటి మానవుణ్ణి హింసించే దానవుడి లాంటి మానవుణ్ణి చూసినా తిలక్ కు ఆవేశం కలగదు. ఆవేదనా, ఆక్రందనా తప్ప. అందుకే నేమో.. ‘చిన్నమ్మా వీళ్ళను కోపగించుకోకు అసహ్యించుకోకు’(నీడలు) అంటాడు. తిలక్ లక్ష్యం దానవుడిగా మారిన మానవుణ్ణి చంపడం కాదు. అతడిలోని దానవత్వాన్ని చంపి మానవత్వాన్ని నింపడమే తిలక్ ధ్యేయం. '.... పొసగి మేలు చేసి పొమ్మనుటే చాలు' అని వేమన చెప్పినట్టుగా శత్రువును చంపడం కాదు. ఆ శత్రుత్వ గుణాన్ని పోగొట్టడమే ఉత్తమం అనే మార్గాన్ని అవలంబిస్తాడు తిలక్.

దేవుడు మానవుణ్ణిని ఉత్తమ గుణాలతోనే సృష్టించాడు. కానీ ఆ మానవుడు ఏ కారణం వల్లో దానవుడిగా మారితే అది దేవుడి తప్పెలా అవుతుంది. తల్లి తండ్రులు పిల్లలను సదుద్దేశ్యంతోనే కంటారు. సక్రమ మార్గంలోనే నడిపించే ప్రయత్నం చేస్తారు. కానీ తాము కన్న పిల్లలు దుర్మార్గులుగా మారిపోతే తల్లితండ్రులు మాత్రం ఏం చేయగలరు? ‘నా కన్నబిడ్డ ఇలా మారిపోయాడే’అని నిశ్శబ్దంగా రోదించడం తప్ప. తిలక్ దృష్టిలో దేవుడు కూడా అంతే. అందుకే అతని దేవుడు ఇలాంటి దానవులని చూసి జాలిగా కన్నీళ్ళు కారుస్తాడు.

మానవుడిలోని దానవుడిని తరిమి కొట్టి మానవత్వం నింపడమే తిలక్ కవితా లక్ష్యం. అందుకే అతను అతి గొప్ప మానవతా వాదిగా నిలిచాడు- కవితాభిమానుల మనసులను గెలిచాడు.
(ఆగష్టు 1,1921 బాలగంగాధర తిలక్ పుట్టినరోజు)